Εσυ τι θα κάνεις τα χρήματα σου;

Ένα ερώτημα που ταλανίζει τους πολίτες αυτής της χώρας. Όχι φυσικά την γενιά των 500 και κάτι ευρώ,αλλά των γονιών τους. Της γενιάς του πολυτεχνείου και του 81' , του Τσοβόλα δώστα όλα. Μιας γενιάς που οι γονείς τους είχαν περάσει κατόχη και τους μεγάλωσαν με το κατοχικό σύνδρομο. Εκείνων των ανθρώπων που εμείς οι νέοι τώρα ζηλέυουμε και θεωρούμε ότι αν είμασταν εμείς σε εκείνες τις συγκυρίες θα τα είχαμε κάνει διαφορετικά! Πάντα θεωρείς αν βλέπεις το αποτέλεσμα ότι θα είχες κάνει κάτι διαφορετικό για να το αποτρέψεις. Την αλήθεια όμως δεν θα την μάθει κανείς γιατι η ιστορία δεν αλλάζει.
Χθες αναρωτιόμουν το περίμενα ποτέ ότι θα ήταν η δικιά μου η γενιά που θα σηκώσει το βάρος μιας χρωκοπίας; Όχι. Υπήρχε στο μυαλό μου σαν παιδί ο φόβος πολέμου. Όχι όμως οικονομικού. Απο την προηγούμενη άνοιξη μέχρι σήμερα υπάρχει μια απειλή. Θα πεινάσετε. Θα μείνετε στο δρόμο. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει... Υπάρχουν στιγμές που λέω κάντε ό,τι είναι να κάνετε να τελειώνουμε να δω τι θα κάνουμε και εμείς απο εδώ και πέρα.
Οι κλοπές εδώ που είμαι έχουν αυξηθεί. Περίεργες όμως κλοπές. Χθές κλέψαν ένα στιφάδο, μαζί με την κατσαρόλα, ένα φορτηγό με κοτόπουλα και πετρέλαιο απο βάνα σπίτιου με καλαμακι!
Όλοι φοβούνται για τις δουλειές τους. Η Ευρώπη ψυχορραγεί. Το καλό όμως είναι ότι κάποια στιγμή θα περάσει και αυτό. Ας ελπίσουμε με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Μια χώρα σε κατάθλιψη!

            Είναι μήνες τώρα που ήθελα να γράψω. Να πω όσα με ενοχλούν. Να σχολιάσω νοοτροπίες, νόμους αντικαπνιστικούς και μη, μνημόνια, περαιώσεις,αλεπάλληλες εξεταστικές επιτροπές, κλεισίματα επιχειρήσεων, αύξηση εγκληματικότητας, οργή και επιθετικότητα μεταξύ μας, εκλογές, αποχή και άσχημια στις πόλεις μας. Αλλά δεν το έκανα.Άλλες φορές έφταιγε η έλλειψη χρόνου, τις περισσότερες όμως έφταιγε η έλλειψη διάθεσης.
            Δεν ήθελα να κάνω κάτι που γίνεται κάθε μέρα, να σχολιάσω απλώς. Θέλω να πράξω.Νιώθω ότι με λόγια έχουν καλυφθεί τα πάντα. Τα περισσότερα λόγια όμως ξεχνιούνται. Ακόμα και τα γραπτά. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν μεγαλύτερη διάρκεια. Νιώθω κουρασμένη απο όλες αυτές τις πληροφορίες που δέχομαι καθημερινά σχετικά με το τι συμβαίνει και το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον.
           Αυτό που βλέπω είναι ότι έχουμε πέσει σε μια βαθιά κατάθλιψη. Λέμε ότι θέλουμε ελπίδα χωρίς όμως να ελπίζουμε πραγματικά.Λές και κάποιος άλλος χρειάζεται να μας την δώσει. Όπως αυτός ο άλλος πρέπει να μας φτιάξει την πόλη που ζούμε, να μας βρει δουλειά να μας κάνει ευτιχισμένους. Κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στους εαυτούς μας, πίσω απο υπολογιστές και τηλεοράσεις να παρακολουθούμε κάτι που να μην μας θυμίζει την πραγματικότητα. Και περιμένουμε...να αλλάξει κάτι απο μόνο του.

τι μας εφαγε;

              Η ερώτηση που πλανάται στη χώρα μου το τελευταίο διάστημα απο τα Χριστούγεννα και μετά ως τώρα μέσα Ιουλίου είναι η ίδια. "Στην Ελλάδα ξέρεις τι μας έφαγε;" Οι απαντήσεις είναι πολλές όσα και τα στόματα που θέτουν αυτή τη ρητορική ερώτηση. Όλοι γνώστες μιας κατάστασης και αναλυτές μιας προσωπικής θεωρίας για την καταστροφή αυτής της χώρας. Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές έχουμε καταστραφεί σαν χώρα και όχι μόνο οικονομικά αλλά και ηθικά και κοινωνικά και θεσμικά, γενικά σε όλους τους τομείς.
            Η εκλεγμένη απο το λαό κυβέρνηση προσπαθεί να βρει λεφτά και να συγυρίσει τη χώρα. Χωμένη στα νούμερα. Νούμερα απο μισθούς τα οποία μικραίνει, νούμερα απο πρόστιμα τα οποία μεγαλώνει όπως και μεγάλα νούμερα αποτελούν οι φόροι, νούμερα άγνωστα που θέλει να μάθει όταν ασχολείται με το πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και πόσα παίρνουν και νούμερα τέλος για το πόσοι απο αυτούς είναι διορισμένοι με μέσο.
          Έχει αρχίσει το αλληλοφάγωμα εθνικό μας σπορ. Πλέον, όταν γνωρίζουμε κάποιον δε μας ενδιαφέρει τι ζώδιο είναι για να καταλάβουμε την προσωπικότητα του,μας ενδιαφέρει τι δουλειά κάνει για να δούμε αν φοροδιαφεύγει, αν έχει χωθεί απο κάποιον υπουργό ή πόσα βγάζει, τα νούμερα του κοιτάμε για να ρίξουμε ευθύνες. "Να με κάτι τέτοιους έφτασε η χώρα σε αυτό το σημείο".
         Δεν ξέρω ο καθένας με ποιο κλάδο "τα έχει βάλει" εγώ όμως είμαι εκνευρισμένη με δύο. Ο ένας βρίσκεται στην τηλεόραση. Αυτή η Τατιάνα και κάθε είδους πάνελ με εκνευρίζουν αφάνταστα. Να σε πληρώνουν για να κουτσομπολευείς και να είσαι άχρηστος με βγάζει απο τα ρούχα μου. Πάντα με εκνεύριζαν απο τότε που ξεκίνησε αυτό το πανηγυράκι αλλά τώρα όταν αναλογίζομαι για ποιο λόγο μερικοί άνθρωποι είναι πάμπλουτοι στην ελλάδα μου έρχεται να φωνάξω. Οι πρωινατζούδες και οι μεσημεριανές να εχουν βίλες και άνθρωποι με πτυχία και μεταπτυχιακά και ειδικεύσεις και δια βίου εκπαίδευση να βάρανε μύγες.
          Ο δεύτερος κλάδος είναι ο τουρισμός. Πάμε καλά; Όσα βγάζω σε ένα μήνα καθημερινής εργασίας και υπερωριών που δεν πληρώνομαι να τα βγάζουν σε τρείς μέρες; Γιατί; Οι διακοπές στο εξωτερικό είναι φθηνότερες, είναι γεγονός. Είπα όμως λόγω κρίσης να μείνω Ελλάδα μου το ζητούσε επίμονα ο Σκαι και ο Μαμαλάκης. Που να ήξερα ότι χρειάζεται να δουλεύω δύο μήνες για εφτά μέρες; Αν ο Θεος όταν έφτιαχνε τον κόσμο σε εφτά μέρες χρεωνόταν όσο να πας σε ένα νησί στην Ελλάδα θα το ξανασκεφτόταν....
      Έχουμε βυθιστεί στο παράλογο. Κατηγορούμε όλοι, όλους και ο καθένας μας αναλογίζεται "Απο μένα μωρέ θα τα πάρεις ,που δεν έχω; Οι μόνοι που δεν το κάνουν αυτό είναι όσοι πραγματικά τα έχουν. Αυτοί ζουν στον κόσμο τους. Εκεί η κρίση είναι ο παράδεισος επι της γής. Ψωνίζουν απο μαγαζιά που κλείνουν, αγοράζουν στη μισή τιμή τα προιόντα τους απο 1200 ευρώ ενα φουστάνι 600 είναι προσφορά, συνεχίζουν να πληρώνουν ελάχιστους φόρους όσοι πληρώνουν, απολύουν δεν προσλαμβάνουν και δεν πληρώνουν! Μόνο τα τζιπ τους λίγο τους ενοχλούν λόγω αύξησης της βενζίνης θα τη βρουν όμως την άκρη μπορεί να βεντζιναδικα αργότερα όταν όλοι θα κυκλοφορούμε με ποδήλατα ή με το "πεζό 2" να κάνουν ειδικές τιμές για τους τζιπάκιδες.

Στέλιος Κούλογλου Apology Of An Economic Hitman

Ας φιλοσοφίσουμε!

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι... και αυτο δεν κάνει καλό. 

            Μπορεί ο Καρτέσιος να υποστήριζε ότι "σκέφτομαι άρα υπάρχω" το ζήτημα όμως είναι ότι οι σκέψεις οι δικές μου αλλά και των γύρω μου έχουν προσανατολιστεί στην οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Συνεπώς όταν σκέφτομαι, καταλαβαίνω ότι σε λίγο καιρό μπορεί να μην υπάρχω, έτσι όπως τουλάχιστον σκεφτόμουν ότι θα υπάρχω.

          Ο Κάντ υπήρξε ο φιλόσοφος ο οποίος κατάφερε να δώσει απάντηση στις διαμάχες των δυο μεγαλύτερων σχολών της φιλοσοφίας του ορθολογισμού και του εμπειρισμού. Η απάντηση που έδωσε τότε είναι επίκαιρη " Ότιδήποτε γνωρίζουμε είναι σχετικό με την δομή της ανθρώπινης σκεψης.  Το γεγονός ότι σκέφτομαι θα πρέπει να συνοδεύει όλες μου τις παραστάσεις. Δηλαδή η συνείδηση εισάγεται στη λογική.  Ο νούς κατευθύνει την θέληση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, ως άτομο με τον χαρακτήρα του, υπόκειται στις επιδράσεις του τυχαίου περιβάλλοντος, του εξωτερικού κόσμου, και ως εκ τούτου δεν είναι ελεύθερος."

            Οι νέες πληροφορίες που έρχονται απο ντοκυμαντέρ, διαδίκτυο και μέσα ενημέρωσεις του εξωτερικού αποκαλύπτουν ένα οργανωμένο έγκλημα. Ο εχθρός είναι μυστικός,μακρινός και πολύ ισχυρός. Τα κίνητρα του είναι χρήμα και εξουσία. Δρα αθόρυβα και ύπουλα καταστρέφοντας ολόκληρες χώρες σε μια μέρα. Το πρόβλημα είναι ότι παραμένει άγνωστος. Θεωρητικά είναι οι τράπεζες οι οποίες ελεγχουν όλο τον πλανήτη. Πρακτικά όμως είναι άνθρωποι τους οποίους δεν γνωρίζουμε και φυσικά δεν  θα μπορέσουμε να συναντήσουμε ποτέ πόσο μάλλον να δικαστούν για τα εγκλήματα τους.

           Μπορώ λοιπόν να νοήσω σύμφωνα με την δομή της ανθρώπινης σκέψης ότι για άλλη μια φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχει μια αυτοκρατορία. Έχω διαβάσει για αυτές, ξέρω και τις ημερομηνίες που ξεκίνησαν και σταμάτησαν, ξέρω και τους λόγους που υπήρξαν και χάθηκαν ακόμα και τους τρόπους και τα μέσα που χρησιμοποίησαν και φυσικά ποιοι ήταν οι αυτοκράτορες τους.

 Το ερώτημα είναι άλλο όμως. Θα συνεχίσω να σκέφτομαι ή να πιστέυω ότι ισχύει κάτι όταν δεν μπορώ να κάνω κάτι για να το αποτρέψω; Χρειάζεται να το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Και αν δεν το αποδεχτώ σημαίνει ότι εθελοτυφλώ;

Η μια περίπτωση είναι  ότι όταν ο πρωθυπουργός μετά τις τελευταίες εκλογές ανέλαβε την εξουσία στο γραφείο του υπήρχε ένα άτομο που τον περίμενε και του εξήγησε πως είχε η κατασταση...(Δείτε ντοκυμαντερ στο τέλος).

Η άλλη περίπτωση είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι πολιτικοί της χώρας μου καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και την ξεπούλησαν.

Δεν έχω αποφασίσει ποια είναι η αλήθεια. Μπορεί να είναι και τα δύο. Δεν ξέρω αν θα το αποφασίσω. Αυτό που βλέπω γύρω μου είναι ότι όλοι νιώθουμε προδομένοι και φοβισμένοι για αυτο που πρόκειται να συμβεί.

 

Παλι εδώ!

 Γεία σας!! Οι εξελίξεις ομολογουμένως με προλάβαν. Πλεόν είμαστε στο ΔΝΤ (Διεθνής Νόμιμος Τοκογλύφος)ή Δουλευε Νηστικός Τομάρι ή Δε Νεξτ Ταξμοντελ ή όπως αλλιώς και να το πούμε το νόημα είναι ένα. Τα εν οίκω γίναν εν δήμω και παραπέρα....

        Κάθε μέρα ακούω στο ραδιόφωνο ή διαβάζω στο ίντερνετ (τηλεόραση την έκοψα και ας πληρώνω ούτως η άλλως ερτ) τα νέα μέτρα που μας παίρνουν. Τον τρόπο δηλαδή που μας μετράνε λίγο πριν μας θάψουν! Τα συναισθήματα για τις εξελίξεις πολλά θυμός, στεναχώρια καμια φορά πήγαινε προς κατάθλιψη, ένταση, άγχος, ανασφάλεια, μιζέρια. Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτα τα συναισθήματα μπορώ να πω ότι δεν ήταν ατομικά. Τα ζούμε όλοι. Τα συζητάμε όλοι, αναρωτιόμαστε όλοι πως φτάσαμε ως εδώ. Καμιά φορά παρομοιάζω αυτήν την κατάσταση όπως όταν είσαι φρεσκοχωρισμένος. Πρώτα έρχεται το σοκ του χωρισμού, μετά αρχίζεις να κατηγορείς τον άλλον και σιγά σιγά αρχίζεις να κοιτάς τα δικά σου τα λάθη...Αρκεί βέβαια να βρούμε ισορροπία και σε αυτό το αυτομαστίγωμα και να μπορέσουμε να σηκωθούμε.

    Δεν θέλω να δω απόψε τους λόγους που φτάσαμε ως εδώ. Λίγο πολύ τους ξέρουμε. Δεν θέλω να εστιάσω στις ευθύνες ούτε των προηγούμενων γενιών ούτε σε πολιτικές. Δεν είναι ότι τα θεωρώ ασήμαντα, είναι ότι είναι γνωστά και σε γενικές γραμμές γνωρίζουμε τους λάθος χειρισμούς, τις λάθος πολιτικές και την λαθεμένη νοοτροπία.

Αλλού θέλω να πάμε αποψέ....Το μεσημέρι στο αυτοκίνητο σκέφτηκα το εξής απλό. Το τελευταίο καιρό ακούω όλες αυτές τις μειώσεις. Των μισθών, των δώρων, των επιδομάτων,τις απολύσεις, της μη σύνταξης και σκέφτηκα ελα ρε είχαμε τέτοια πράγματα; Και αν είχαμε τόσα τότε πως γίνεται να μας ενοχλούσε το αγγουράκι που ανέβαινε η τιμή του; και τότε γιατί συγκρινόμαστε με τις άλλες χώρες και είχαμε το μικρότερο μισθό και είμασταν οι πιο κακοπληρωμένοι; δεν θα έπρεπε να είμαστε large; η μήπως ήμασταν; και αν ήμασταν γιατί τόσα δάνεια; Η μήπως με τόσα επιδόματα και δώρα για αυτό και στα σούπερ μάρκετ μας είχαμε τις πιο ακριβές τιμές, για αυτό και το αγγουράκι στη λαική ξεπρόβαλε με τουπέ για αυτό και τα ρούχα κοστίζαν τόσο σε σχέση με τις άλλες ευρωπαικές χώρες.... Που είναι η αλήθεια; Ποια ήταν η κατάσταση;

      Και τώρα το βασικό ερώτημα: Αν απο το 2003 ως το 2009 που είχαμε όλα αυτά και δεν τα βγάζαμε πέρα και παθαίναμε πανικό αν κάναμε το λάθος να γεμίσουμε το καλάθι της νοικοκυράς. Τώρα τι θα κάνουμε;;

        Παιδιά προτείνετε λύσεις.Ας βάλουμε τα μυαλά μας κάτω και να σκεφτούμε πως μπορούμε να ζούμε χωρίς λεφτά και να συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή. Όσο πιο γρήγορα βρούμε τρόπους τόσο καλύτερα για όλους.

Σημείωση: για όλες τις ονομασίες του ΔΝΤ δείτε στο 
http://sarantakos.wordpress.com/2010/04/29/dnt-mpatir/#comment-32065

 

Για ένα κούτελο!

         Έχω σοκαριστεί με την κοινωνία μας. Βγήκε η απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση της 16χρονης Βουλγάρας τότε(2006) που έπεσε θύμα βιασμού, η οποία λέει ότι ναι μεν βιασθηκε αλλά το ήθελε."Όπως αποφάσισε το δικαστήριο οι κατηγορούμενοι «ασέλγησαν μεν εις βάρος της κοπέλας, ωστόσο αυτό έγινε με τη θέληση της παθούσης». Ειλικρινά δεν μπορώ να το πιστέψω. Όπως δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ανήκε σε ομάδες αντιεξουσιαστών και για αυτό έπρεπε να πεθάνει. όπως δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφηβοι έκαψαν το σπίτι που έμεναν μετανάστατες. Ούτε ότι επιτέθηκαν σε μια φιλόλογο που παρέδιδε μαθήματα σε μετανάστες και της έκαψαν τον χέρι το σήμα της σβάστιγγας.Ούτε αυτά που φωνάζαν στην παρέλαση οι ΟΥΚαδες και χειροκροτάγαν τα ζώα δίπλα και φυσικά δεν θα τιμωρηθεί και κανένας. Γιατί να τιμωρηθεί; Ποιον προσβάλλαν;

 Τι έγινε ρε παιδιά; εγω σε άλλο σχολείο έμαθα γράμματα; Άλλαξαν τόσο γρήγορα τα μυαλά μας; Γιατί τόσο μίσος; Μίσος για τον άλλον;  Γιατί δεν επιτρέπουμε στον γείτονα μας να ζήσει αξιοπρεπώς δίπλα μας; Δική μας χώρα; Απο πότε; ποιος μας την έδωσε; και όταν μας έδωσε το δικαιώμα να ζήσουμε εδώ μας έδωσε και το δικαιώμα να αφαιρούμε δικαιώματα απο τους άλλους;

Ντρέπομαι. Ειλικρινά ντρέπομαι για όλους εμάς τους Ελληνάρες που ξεχάσαμε όσα μετώδασαμε στους άλλους λαούς. Την Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Δικαιοσύνη,το Φιλότιμο.Δεν μας έχει απομείνει τίποτα.

Τα σημερινά πρότυπα

     Χθες το πρωί παρακολούθησα λίγο "Πρωινή Μελέτη".Το κουτσομπολιό και η κατινιά ξεκινάνε από το πρωί τώρα πια. Εκει λοιπόν που ήταν 10 νοματαίοι και σχολίαζαν τα καθέκαστα τον celebrities δηλαδή τι έκανε η Τζούλια και τι έκανε η Σάσα. Κάποια στιγμή ένας κυριούλης κατηγόρησε την υπέρτατη κατίνα Στεφανίδου και την εκπομπή της που είχε καλέσει το "είδωλο" Τζούλια. Είπε περίπου : "Είναι ανήκουστο να καλεί μαθητές και να χειροκροτάνε μια πορνοστάρ" και συνέχισε λέγοντας: " Όταν την προβάλεις τόσο την κάνεις και πρότυπο για τα νέα παιδιά". 

  Η Μελέτη έπεσε πάνω του να τον φάει και υπερασπίστηκε την εθνική μας κατίνα Τατιάνα λέγοντας ότι τα παιδιά ήταν φοιτητές και οτι οι συμμετοχές για την εκπομπή ήταν περισσότερες απο κάθε άλλη φορά, ότι οι σημερινοί νέοι δεν επηρεάζονται τόσο εύκολα, οτι γνωρίζουν περισσότερα και ότι δεν πρέπει να υποκρινόμαστε ότι δεν τα ξέρουν.

  Τσαντίστηκα τόσο πολύ. Ήθελα να πάρω τηλέφωνο στην εκπομπή και να της πω να αφήσει άλλους να μιλήσουν για θέματα προτύπων και παιδαγωγικής και να ασχοληθεί με αυτό που της έμαθαν. Την κατινιά. Εθνικό μας σπορ, που οποιοσδήποτε μπορεί να το κάνει, άρα και αυτή.

  Είτε το θέλουμε, είτε όχι, επηρεαζόμαστε από τα πρότυπα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Αν δεν γινόταν αυτό, δεν θα είχε και τόση δύναμη η τηλεόραση. Οποιοδήποτε βιβλίο κοινωνικής ψυχολογίας και αν ανοίξεις θα το δεις γραμμένο και όχι επειδή κάποιος το είπε, αλλά επειδή κάποιος το ερεύνησε και το βρήκε και αυτό έχει τεράστια διαφορά.

     Δεν ισχυρίζομαι ότι αυριο θα αυξηθούν οι πορνοσταρ στην Ελλάδα επειδή μια τύπισσα έβαλε μια σαμπάνια. Αλλά όταν προβάλλεις ότι μια τύπισσα επειδή δεν τα πήγαινε καλά με τον πατέρα της αποφάσισε να γίνει π....να, ε εδώ έχουμε πρόβλημα. Γιατί πέρα από το θέμα οτι την υπερπροβάλλεις , την δικαιολογείς κιόλας. Προσπαθείς να περάσεις στους άλλους ότι είναι θύμα μιας κατάστασης και να την λυπηθούμε κιόλας. Όπως επίσης, το άλλο τέχνσμα ότι κάτι που αποτελεί διαφορετικό και σοκάρει προσπαθούν να το "περάσουν" ως κάτι απολύτως φυσιολογικό , που γίνεται και στις καλύτερες οικογένειες.



Γνωρίζω πολλές οικογένειες που έχουν πρόβληματα, αλλά λίγα παιδιά που τα αντιμετωπίζουν με σαμπάνιες. Η συγκεκριμένη το έχει πει με όλους τους τρόπους ακόμα και τραγουδιστά για ποιο λόγο συμπεριφέρεται έτσι: "Στόχος είναι τα λεφτά". Το κίνητρο της το έχει ξεκαθαρίσει και ας αφήσουμε τις ψυχολογικές μπαρούφες κατα μέρος.    

 
    Δεν μπορώ να κρύψω την ανησυχία μου για τη σημερινή κατάσταση των προτύπων. Οι νέοι επηρεάζονται από όσα δείχνει η τηλεόραση και αυτό που δείχνει τώρα είναι προβληματικό. Προβάλλει γυναίκες μοντέλα με πολλά λεφτά και έτοιμες για όλα που τα βγάζουν άκοπα και αναφέρονται ονομαστικά. Η Δήμητρα, η Σάσα, η Όλγα.
   Από την άλλη, προβάλλει μια κατηγορία ανθρώπων  "οι νέοι των 700 ευρώ" που κανείς δεν τους ξέρει με το όνομα τους, ούτε πως βγάζουν έστω αυτά τα 700, μόνο ότι περνάνε δύσκολα, ότι είναι πτυχιούχοι και ότι ζουν με τους γονείς τους. 

      Το πρόβλημα είναι πως μεγάλωσαν όλοι οι σημερινοί "νέοι". Οι περισσότεροι μεγάλωσαν σε οικογένειες που πήγαιναν στο σούπερ μάρκετ και γέμιζαν ένα τεράστιο καρότσι πράγματα, με γεμάτα ντουλάπια από τρόφιμα και με ακριβά ρούχα. Αν δεν διάβαζαν πήγαιναν σε φροντιστήριο και ιδιαίτερα για να περάσουν στο Πανεπιστήμιο να γίνουν Κάποιοι. Και μετά το Πανεπιστήμιο τι; Αναμονή; Γλύψιμο σε κανά γνωστό για καμιά θεσούλα; Προσωρινή δουλειά μέχρι να βρω την άλλη την καλή; Κατάθλιψη; 

   Όταν βγαίνεις από όλα τα κλειστά συστήματα που σε προστατεύουν (οικογένεια, σχολείο, Πανεπιστήμιο) έρχεσαι αντιμέτωπος με την πραγματικότητα και αυτό έρχεται σε αντίθεση με όσα σε μάθαιναν τόσα χρόνια.
Συνειδητοποιείς ότι όσα διάβαζες στην Ιστορία για τις πελατειακές σχέσεις την εποχή του Τρικούπη και του Δηλιγιάννη ισχύουν ακόμα! Τότε αναρωτιέσαι και μπαίνεις σε μια διαδικασία τύπου εγώ ποιος θα είμαι; Αυτός με το σταυρό στο χέρι ή ο άλλος;
       Και όταν αποφασίσεις να είσαι ο άλλος και να βρεις μια δουλειά μέσω γνωστού λες ότι "εγώ έχω αξία και ο τρόπος που πήρα τη θέση δεν έχει σημασία, θα αποδείξω την αξία μου" και διαχωρίζεις τη θέση από αυτούς... τους άλλους που έχουν μπει με τον ίδιο τρόπο με σένα αλλά είναι άχρηστοι. Και ο καιρός περνάει και βολεύεσαι και ξεχνάς πως είσαι εκεί που είσαι και υποτιμάς τον άλλον που ήρθε στο δίπλα γραφείο και δεν ήξερε κανέναν, γιατί σου θυμίζει ότι εσένα τα πτυχία σου δεν εκτιμήθηκαν ποτέ.

   Γυρνώντας σπίτι ανοίγεις την τηλεόραση και τότε το βλέπεις. Ακούς ποσά που δεν θα περάσουν ποτέ απο τα χέρια σου και ας παίζεις μέρα πάρα μέρα Τζόκερ. Και βλέπεις... βλέπεις ότι για όλα σου τα θέματα υπάρχει ένα ριάλιτυ.
   Για το πρόβλημα σου πηγαίνεις στην Αννίτα και το λες και ίσως κερδίσεις λεφτά. Βλέπεις ότι εκείνα τα μαθήματα στο ωδείο μπορεί να σου χρησιμεύσουν αν πας σε κανα ριάλιτυ με μουσική.΄Αν μαγειρεύεις είσαι άρχοντας γιατί τότε, είτε μπορείς να ανοίξεις εστιατόριο και αν δεν πάει καλά να φωνάξεις τον βραβευμένο μας σεφ και να γεμίσει κόσμο, είτε μπορείς να κάνεις παρέα με αγνώστους που θα γίνουν φίλοι σου, ή ακόμα και να βρεις σύντροφο. Αν είσαι αγρότης χωρίς σύντροφο υπάρχει λύση. Αν σου αρέσουν τα ταξίδια και ξέρεις να επιβιώνεις στην πόλη σου πήγαινε μέχρι την Παταγωνία. Αν είσαι πνιγμένος στα χρέη κάλεσε τον οικονομολόγο. Αν δεν σου αρέσει το σπίτι σου,εκεί και αν έχει επιλογές, το γκρεμίζουν και το ξαναχτίζουν σε μια βδομάδα. Αν δεν ξέρεις πως να συμπεριφερθείς στα μπάσταρδα σου κάλεσε τη σούπερ νταντά. Και αν η μάνα σου σε πρήζει γιατί δεν έχεις παντρευτεί...μην ανησυχείς υπάρχει λύση θα σου βρούμε γυναίκα που θα τα πάει καλά με την μάνα σου και θα γλιτώσεις και τη γκρίνια.Και αν δεν έχεις κανένα προσόν  απλώς τυχαίνει να είσαι ψιλο ομορφούλα και ψηλή γίνε μοντέλο, μπορείς.Η τηλεόραση έχει φροντίσει για όλα και σου δείχνει το δρόμο...
  Μη μου λέτε ότι η τηλεόραση δε κατασκευάζει πρότυπα γιατί τότε τα ριάλιτυ σας δεν θα είχαν συμμετοχή και θα σταματούσαν. Μην μου πείτε ότι δεν το γνωρίζουν αυτό οι άνθρωποι της τηλεόρασης γιατί τότε θα συνέχιζαν να προβάλλουν τα ντοκιμαντέρ του Κούλογλου.

     

Οι Θιγμένοι

Προσβληθήκαμε εθνικά από τους Γερμανούς και το παλιό περιοδικό τους. Για αυτό και εμείς ως εκδικητικοί τύποι δεν θα τους ξαναμιλήσουμε, θα τους ζητήσουμε τα λεφτά που μας χρωστάνε από τον πόλεμο, δεν θα ξαναγοράσουμε κανένα προϊόν τους,  θα συνεχίσουμε να κακομεταχειριζόμαστε τις μερσεντές τους στους άθλιους δρόμους μας, θα τους θυμίσουμε ότι εκείνοι ψηφίσαν τον Χίτλερ που σκότωσε τόσους ανθρώπους και γενικότερα θα τους κάνουμε την μούρη κρέας. 

Τι περίμενες μωρέ από τους Γερμαναράδες; Τους μπεκρούλιακες, ψυχρούς ; Καλά έκανε η Αφροδίτη μας και τους έκανε αυτήν την «άσεμνη χειρονομία». Ίσως αυτό που ένιωσαν από το δάχτυλο της το έκαναν εικόνα. Να δεις που όλα αυτά τα κάνουν επειδή τα σπάσαμε με την Siemens και κάνουμε και εξεταστικές επιτροπές για αυτό. Αχάριστοι άνθρωποι!

Μα να μας λένε και απατεώνες αυτό πως το δεχόμαστε; Εμείς; Οι Έλληνες; Δεν σεβόμαστε εμείς την Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν το έχουμε αποδείξει; Αφού τηρούμε κάθε  μέτρο και νόμο. Το αποδεικνύουμε κάθε μέρα στα δικαστήρια τους. Αν δεν ήμασταν και εμείς να δούμε πως θα δούλευε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τους. Δεν έχουμε γίνει ένα μεγάλο χωριό όλοι μας;

Ήρθανε και αυτοί οι ξένοι για να βάλουν σε τάξη εμάς. Δεν μπορούμε εμείς να διαχειριστούμε τα οικονομικά μας; Άτιμοι ξένοι πείτε μας πότε, πείτε μας μια φορά που κάποια κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα έθεσε νομοσχέδιο και μέτρα για την οικονομία αυστηρά και δεν τρέξαμε όλοι αμέσως να τα πραγματοποιήσουμε. Δεν είμαστε εμείς καλοπληρωτές; Αλλά βέβαια, κοιτάτε ότι μόνο ζητάμε ενισχύσεις και δάνεια, ότι μας δίνεται επιδοτήσεις και ερευνητικά προγράμματα και εμείς τρώμε τα λεφτά χωρίς να κάνουμε έργο. Βρε αν δεν είχατε και εμάς για να κινείται το ταμείο τι θα κάνατε; Για εσάς το κάνουμε. Ανησυχούμε γιατί αν έρθουμε όλες οι χώρες στο ίδιο οικονομικό επίπεδο τι θα κάνουμε; Δεν θα έχουμε με τι να ασχοληθούμε.

Τι μυαλό κουβαλάμε; Αναρωτιέμαι αυτό τον καιρό με όσα γίνονται. Τα σενάρια συνομωσίας και ανθελληνισμού δίνουν και παίρνουν. ΑΥΤΟΙ και ΕΜΕΙΣ. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε το μεγάλο «Ως ΕΔΩ» τους, που επειδή δεν μπορούμε να το πούμε εμείς το λένε άλλοι.

 Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μας είναι η επιλεκτικότητα της μνήμης, της όρασης, της συνείδησης, των δικαιωμάτων μας. Έχουμε την αίσθηση ότι με το να ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τους κάνουμε και χάρη. Επιλέγουμε να κοιτάμε ότι μας συμφέρει. Όταν αδικούμαστε στη χώρα μας πάμε στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια. Τα σεβόμαστε επειδή είναι δίκαια. Είναι τα ίδια δικαστήρια όμως που μας έχουν «γεμίσει» πρόστιμα. Τότε όμως είναι άδικα και δεν αναγνωρίζουμε τις αποφάσεις τους.

Άλλοτε τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα αναγνωρίζουμε και άλλοτε γίνονται οι ξένοι που θέλουν να μας κάνουν κακό. Τα αναγνωρίζουμε όταν θέλουμε να τους ζητήσουμε και όταν μας ζητάνε λέμε «κοίτα εδώ είναι Ελλάδα , δεν περνάνε αυτά».  Γελαστήκαμε παιδιά περνάνε και εδώ αυτά. Γιατί το Ευρωπαϊκό χωριό χρησιμοποιείται μεταφορικά, δεν είμαστε χωριό και όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα.

Ένα άλλο θέμα που άκουσα είναι ότι γιατί να ασχολούνται μαζί μας; Αφού και η Ισπανία είναι τα ίδια χάλια με εμάς. Κάποιο συμφέρον έχουν από εμάς. Μήπως να ξεκαβαλήσουμε το καλάμι; Μήπως να αφήσουμε για λίγο τα σενάρια συνομωσίας ότι οι «έξω από εδώ» θέλουν να βλάψουν συγκεκριμένα εμάς και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι προσωπικό; Να δεις που η επιλεκτικότητα μας είναι σε τέτοιο βαθμό που αν η επιτροπή για την οικονομία ερχόταν καλοκαίρι θα λέγαμε ότι έρχονται τουρίστες και θα κάνει καλό στη χώρα μας αυτή η διαφήμιση!

Για να μας ηρεμήσω λοιπόν και να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι μόνο με εμάς τα έχουν βάλει όλοι εκείνοι οι «κακοί ξένοι» διάβασα σήμερα ότι οι αναλυτές της Γουολ Στρυτ μας αποκαλούν PIGS από τα αρχικά Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία. Οπότε δεν ασχολούνται μόνο μαζί μας. Πολύ θα το θέλαμε αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη…

Θεωρώ ότι τώρα πληρώνουμε την σιωπή μας. Τη σιωπή τόσων χρόνων. Ακούγαμε ότι έτρωγαν λεφτά οι πολιτικοί μας, οι κυβερνήσεις μας. Ακούγαμε σκάνδαλα.  Ξέραμε για τους συναδέλφους μας σε όποιο χώρο και αν ήμασταν από τον αγρότη, τον εργάτη, τον καθηγητή, το δημόσιο υπάλληλο, τον οποιοδήποτε ότι κάποιος εκεί μέσα τα έτρωγε αλλά σιωπούσαμε. Βλέπαμε τις νέες τους επενδύσεις (μερσεντές, μπέμπες) από τα λεφτά που παίρνανε αλλά τους κουτσομπολεύαμε  μεταξύ μας και σταμάταγε εκεί. Ήρθε η ώρα να αλλάξει αυτό. Για εμάς. Ας αφήσουμε την ψευδαίσθηση ότι κάποια μέρα θα φτάσουμε στη θέση τους και θα τρώμε και εμείς και δεν θέλουμε να μας «καρφώσουν». Δεν θα γίνει. Οπότε δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Χρειάζεται αλλαγή πορείας από εμάς τους ίδιους. Όχι άλλα «κατηγορώ» και «καταδικάζω» κανέναν δεν ενδιαφέρουν πλέον αυτά. Αυτή τη στιγμή χρειάζονται πράξεις. Ένα δίκτυο ενωμένων ενεργών πολιτών που να ενδιαφέρεται και να δραστηριοποιείται για θέματα της χώρας μας. Όπως το κάνουν και οι ξένοι…

Deadline= προθεσμία!Αφιερωμένο σε όλους τους αναβλητικούς...

Λήξη προθεσμίας...Τον τελευταίο καιρό στη ζωή μου, τρέχουν ταυτόχρονα πολλά πράγματα.Εργασίες που ζητούν διεκπαιρέωση πριν τη λήξη της προθεσμίας.

Deadline σημαίνει προθεσμία. Βγαίνει απο το dead και το line και αυτό που σκέφτομαι έγω είναι ότι μέχρι την προθεσμία θα είσαι "νεκρός"...!!!Εξάλλου το deadliness σημαίνει φονικότητα και οι κάθε είδους προθεσμία σε σκοτώνει. Ψυχολογικά!!

   Το σχολείο αποτελεί το πρώτο μέρος που μαθαίνεις την έννοια της συνέπειας. Κάθε μέρα απο 6 χρονών σου δίνεται ένας βαθμός εργασιών που σαν καλό παιδάκι καλέισαι να ολοκληρώσεις μέχρι την επόμενη μέρα. Αν διεκπαιρεώσεις τις εργασίες σου ανταμοίβεσαι για αυτό και κάπου εκεί είναι που μαθαίνεις ότι χρειάζεται να προλαβαίνεις τις εκάστοτε προθεσμίες, να οργανώνεις το χρόνο σου και να είσαι συνεπής...ανάμεσα στις ανταμοιβές, τις τιμωρίες και τις ενοχές!

Γιατί το σχολείο πέρα απο τη βαθμολογική ανταμοιβή ή τιμωρία θέτει και ηθικά ζητήματα για τη συνέπεια σου ως μαθητής. Ο αναβλητικός μαθητής θα μείνει πίσω στην ύλη, θα αποτελέσει πρόβλημα και φυσικά οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα αναρωτιούνται "τι θα γίνεις; ή τι θα κάνουν με σένα που δεν διαβάζεις!"

     Δεν νομίζω ότι σαν μαθήτρια δεν ήθελα να μάθω ή να διαβάζω όσα μου έβαζαν....απλώς δεν προλάβαινα. Μετά απο τόσα χρόνια καταλαβαίνω ότι απλώς τα ανέβαλλα. ήθελα να έχω τον δικό μου ρυθμό. Για αυτό και έδωσα 2 χρονιές Πανελλήνιες γιατί απλά δεν πρόλαβα την πρώτη!

Και αν τότε οι Ερυνίες με κυνηγούσαν κάθε φορά που δεν είχα διαβάσει το μάθημα της επομένης ή για κάποιο τέστ. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι Ερινύες έρχονται,με βρίσκουν τους ανοίγω την πόρτα, αράζουμε στον καναπέ, τους βάζω καφέ και τα συζητάμε. 

Η ψευδαίσθηση που είχα παλίοτερα ότι μετά το σχολείο ή το Πανεπιστήμιο θα ορίζω τη δουλειά μου και τις προθεσμίες μου έχει χαθεί. Πάντα θα υπάρχει μια αξιολόγηση και μαζί του ένας ορισμένος χρόνος για να κάνω κάτι. 

Έτσι λειτουργει το πράγμα για να προχωράει. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι όταν όλα τρέχουν χρειάζεται να τρέξεις και εσύ μαζί τους. Είναι όπως όταν κατεβαίνεις στο κέντρο της Αθήνας για ψώνια μια κανονική μέρα που οι άλλοι δουλεόυν και τρέχουν γύρω σου, πάνε όλοι κάπου βιαστικά και πας και εσύ και κάποια στιγμή λές "εγώ γιατί τρέχω?" Τρέχεις γιατί τρέχουν όλοι.

Ψυχραιμία όμως, το καλό είναι ότι δεν είμαι μόνη μου. Έχω μαζί μου έναν ολόκληρο λαό που έχει πάρει ένα σωρό πρόστιμα απο προθεσμίες που έχουν λήξει και οι άλλοι συμβιβάζονται και μας δίνουν παράταση στην παράταση. Τι να κάνουν κι αυτοί; Ας ελπίσω να πάρω και εγώ καμιά παράταση γιατί πλέον έχω αποδεχτεί ποια είμαι...Είμαι αυτή που τη μια μέρα θα πανικοβάλλεται που έχει αφήσει τόσες δουλειές χωρίς να τις κάνει και την άλλη μέρα θα τις κάνει όλες μαζί τρέχοντας!!

ΌΧΙ

   Αυτή η μικρή λεξούλα αποτελεί την μια απο τις Εθνικές μας Εορτές! Ο λαός τα ξημερώματα της 28ης Οκτώμβρη μέσω του δικτάτορα Μεταξά αρνήθηκε στην γείτονική μας Ιταλία το περάσμα των Ιταλικών στρατευμάτων απο την χώρα μας.  Αποτελεί μια ηρωική στιγμή της ιστορίας αυτού του λαού ακόμα και μετά απο τόσα χρόνια.

2010 τώρα και αναλογίζομαι την αξία αυτής της λέξης. Το "όχι" αποτελεί μια άρνηση. Είναι η πιο ξεκάθαρη δήλωση να αρνηθείς. Δεν χωράει αμφισβήτηση. Απο την στιγμή που την προφέρεις ο δέκτης της αναγνωρίζει την πρόθεση σου. Το ερώτημα που με ταλανίζει τον τελευταίο καιρό είναι Πόσο εύκολο τελικά είναι να λες όχι; Να ξεκαθαρίζεις στον άλλο ότι δεν είσαι διατεθιμένος να αποδεχτείς;

Γιατί το όχι να δημιουργεί ζητήματα σε αντίθεση με το ναί; Γιατί η άρνηση σου να δημιουργεί μια κατάσταση, ενώ η δεκτικότητα σου να μην εγείρει ερωτήματα αναζήτησης αιτιών.

Η συνεχόμενη δεκτικότητα είναι  το ίδιο προβληματική με την συνεχόμενη άρνηση. Στην μια περίπτωση όμως δε δημιουργεί προβληματα στους άλλους ενώ στην άλλη γίνεσαι ενοχλητικός.

Χρειάζεται να διδαχθούμε την άρνηση. Να δούμε το υγιές σημείο της όλης κατάστασης. Να είναι ένα όχι που να μας αντιπροσωπεύει και να αφαιρέσουμε τις ενδεχόμενες ενοχές ή δυσαρέσκειες που μπορεί να προκαλέσει στους άλλους. αρκεί να θυμόμαστε 2 πράγματα. 1ον ότι το να δέχεσαι πράγματα που θέλεις να αρνηθείς καταπιέζεις τον ίδιο σου τον εαυτό και 2ο ότι στην τελική κανένας δεν θα είναι ευχαριστημένος μαζι σου αν δεν είσαι εσυ ευχαστιστημένος με τον εαυτο σου, όσα ναι και αν πεις.

Τέλος, χωρίς εκείνο το όχι τότε μπορεί τώρα να ήταν αλλιώς τα πράγματα....

H φοροεισπράκτορας ξαναχτυπά!

 Ήμουνα μικρό κοριτσάκι όταν έβλεπα έναν τύπο πάνω σε μια βάρκα χωρίς νερό να τραβάει κουπί και ειλικρινά τον συμπονούσα πάρα πολυ έτσι όπως ίδρωνε και αγκομαχούσε...
Και έπειτα ερχόταν η επιγραφή που ανακούφιζε τον βασανισμένο: ''ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; ΑΠΟΔΕΙΞΗ".

Τότε ήταν η πρώτη φορά που ρώτησα την μαμα μου τι είναι απόδειξη;

Στο δημοτικό βλέπεις μας είχαν μάθει τη λέξη αποταμίευση, πολύ δύσκολη λέξη και έννοια τότε και τώρα περισσότερο! Την λέξη απόδειξη όμως δεν μας την είχαν μάθει... Ίσως η δασκάλα μου να έκανε ιδιαίτερα μετα το σχολείο για αυτό να μην την είχε μάθει ούτε εκείνη αυτή τη λέξη.

Απόδειξη, μου απάντησε η μαμά μου είναι ένα χαρτάκι που σου δίνουν όταν έχεις αγοράσει κάτι.

Ααααα μάλιστα, είχα πει τότε και προσπαθούσα με βάση τον ορισμό που μου είχε δώσει η μαμα μου να συνδυάσω στη μνήμη μου αυτό το χαρτάκι για να το καταλάβω. Επειδή δεν βρήκα κάτι. Άρχισα να παρατηρώ μετά τον ορισμό για να την δώ και να καταλάβω καλύτερα τι είναι.

  Τα χρόνια πέρνούσαν και ο ορισμός της απόδειξης είχε αλλάξει και μάλιστα με εμπειρικό τρόπο.

Απόδειξη είναι ένα χαρτάκι που άμα το ζητήσεις σου κάνουν έκπτωση σε αυτό που αγοράσες.

Υπήρχαν βέβαια και περιπτώσεις που αγόραζα στην ίδια τιμή κάτι και το χαρτάκι αυτό δεν μου το έδιναν. Τότε ήμουν μ..... ή απλώς είχε περάσει η μόδα του διαφημιστικού σποτ και είχαμε γυρίσει σε άλλες εποχές.

    Μα τώρα η εποχή άλλαξε! Μια νέα εποχή ήρθε και μαζί της ένας νέος ορισμός της απόδειξης.

Αποδειξη τώρα είναι ένα χαρτάκι που πρέπει να το μαζεύεις για να σε ανταμείξει το κράτος για το πόσο καλός πολίτης είσαι! Ακόμα βέβαια δεν έχουν όρίσει το μέγεθος της ανταμοιβής αλλά απ'ότι ακούω πρέπει να είναι κάτι πολύ μεγάλο.

Εμπρος λοιπόν πολιτες αυτής της χώρας, ξεχυθείτε στα μαγαζιά, εστιατόρια, περίπτερα με τα πόδια ή με ταξί και γεμίστε τα πορτοφόλια σας με αποδείξεις! Χαρτι το ένα, χαρτί και το άλλο έχουν αξία!

Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί άυριο να ανταλλάσουμε αποδείξεις. Θα λέω στον περιπτερά να σου πω αν σου δώσω μια απόδειξη απο μπότες και αποτρίχωση μου δίνεις ένα πακέτο τσιγάρα;

Καλή Χρονιά!!!!!

          Ο νέος χρόνος μπήκε...και έκανε εντυπωσιακή είσοδο!!! Παραμονή Πρωτοχρονιάς σε σπίτι ξαδέρφου ενα γεμάααααατο τραπέζι με 225 φαγητά και 320 σαλάτες γιατί η υγιεινή διατροφή δεν θα μπορούσε να λέιπει απο το πρωτοχρονιάτιο τραπέζι μας και αυτό το χρόνο.

     Η σαλάτα κάνει τη διαφορά

πως να το κάνουμε. Εκεί που έχεις γεμίσει ένα πιάτο γεμάτο ρολά (όλα βγαίνουν σε ρολά πλεόν) κοτόπουλο,κιμά, γαλοπούλα, να βάλεις και λίγο χοιρινό να δοκιμάσεις και εκείνο το σουφλέ, να μη βάλεις και λίγο ρύζι; βάλε και καμιά πατάτα ντε.
"Αχ καλέ αυτό δεν το δοκίμασα βάλε μου λίγο απο Αυτό"
"Απο Αυτό;"
"Ναι, ναι".
Σε κάθε τραπέζι θα υπάρχει και ένα Αυτό και στάνταρ θα θέλεις να το δοκιμάσεις. Εξού και το δεν θέλω να το μάθω,θέλω να το φάω . Έτσι με αυτά και με κείνα το πιάτο έχει γεμίσει, θα χώραγαν και σε δεύτερο αλλά για να μην είσαι και γύφτος να ζητήσεις δεύτερο,κάθεσαι δίπλα στον αγαπημένο του τραπεζιού που γεμίζει και αυτός το πιάτο αλλά δεν τα τρώει.

(Οδηγίες προς τραπεζομένους: Ο αγαπημένος του τραπεζιού

 Συνήθως είναι γυναίκα, όχι πολύ αδύνατη γιατι μπορεί να αποδειχτεί οτι τρώει 3 φορές ό,τι τρως αλλά εχει ταινία, με καμπύλες αλλά όχι εκεί που θέλουν οι άντρες γιατί αν τις παίρνει εκεί δεν θα θέλει να τις χάσει.... είναι αυτή που θα τη στενεύει το φόρεμα, οπότε ή δεν έπιασε η δίαιτα ή τα κιλά είναι πρόσφατα οπότε θέλει να τα χάσει άμεσα).Έτσι πλησιάζεις, κάθεσαι δίπλα της και διακριτικά της τσιμπάς καμιά πατάτα για να τη βοηθήσεις στο δύσκολο αγώνα της!
Αχ και τώρα βλέποντας το πιάτο σου όλο χαρά που τα κατάφερες ποια είναι αυτή που σε φυγαδεύει απο τις Ερινυές; Ποια σε σώζει βρε; Η ΣΑΛΑΤΑ!!!! είναι και εκείνη εκεί, ψιλοχαμένη στην άκρη συνήθως, κάτι πράσινο με σάλτσα όμως όσο μικρή και αν είναι έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε αυτή. Όταν ξεκινάει το σερβίρισμα,μπάινει πρώτη στο παιχνίδι και είναι συνήθως απο τις τελευταιες σου μπουκιές για να μπορεί να πεις μετά... Εγώ έφαγα λίγο σαλάτα και........ Η σαλάτα έχει τη θέση του Πάπα σε ένα τραπέζι. Είναι αυτή που όσο και αν έχει φάει μόλις την ονομάζεις στην λίστα,σου δίνεται άφεση!
     Αφού λοιπόν τελειώσει και το τραπέζι με τα 545 φαγητά σειρά έχουν τα γλυκά... Πως μπορείς να αντισταθείς; Είναι γλυκός ο πειρασμός! και ο πειρασμός είναι γλυκό.Έρχεται κα η πίτα του Βασιλή για να βρούμε τον τυχερό της χρονιάς. Εμένα πάντως αν με ρωτούσες θα προτιμούσα να βάζαμε το φλουρί σε τούρτα γιατί θα την έτρωγα έχει δεν έχει φλουρί,είναι απο μόνη της φλουρί.
     Έπειτα περιμένεις να παέι δώδεκα....με γεμάτη κοιλίτσα κοιτάς το ρολόι να μπεί η χρονιά.
Και τότε είναι που έφαγα το σοκ. Στο μεταίχμιο του 09 με 10. Η τηλεόραση μου δείχνει τον Κακλαμάνη. Φύγε απο μπροστα μου βρε. Έχω τόσες ελπίδες για τη νέα χρονιά. Γιατί μου το χαλάς; Δεν έφυγε όμως έγκαιρα.Τον άκουγα να μετρά ανάποδα και νόμιζα ότι το μέτρημα ήταν για το πόση υπομονή μου μένει μέχρι να σιχτηρίσω που βάλαμε νετ για να άλλαξει ο χρόνος!
Και άλλαξε κα τρέχαμε όλοι γύρω απο το τραπέζι για να αλληλοφιληθούμε. Ειλικρινά είναι απο τις λίγες στιγμές που θα ήθελα αυτά τα οικογενειακά του μεγάλου σογιού να βιντεοσκοπούνται. Θα φαινόντουσαν πολλά, το ύφος που έχει ο ανιψίος όταν φιλάει τη θεία, ο γαμπρός την πεθερά, η κουνιάδα τη νύφη, η μάνα την κόρη, ο πατέρας τον γιό, τα ξαδέρφια που συμπαθιούνται, τα ξαδέρφια που δεν γνωρίζονται,η γιαγιά τα εγγόνια. Ποιος τρέχει να φιλήσει και ποιος τρέχει να ξεφύγει.Αυτά είναι δείγματα για έρευνες! 
Πέρασε η ώρα ξεκινάει το χαρτί, τελειώνει το χαρτί, γυρνάμε σπίτι και μένω εκεί. Φέτος δεν πήγα πουθενά. Το στομάχι μου με εκδικήθηκε που δεν του φέρθηκα και τόσο καλά.Τα υπόλοιπα είναι καλά κρυμμένα μυστικά της λεκάνης! Το 2010 ομολογώ ότι μου μπήκε και μου βγήκε επώδυνα σε ένα βράδι. Ελπίζω να μην είναι σκατά αυτή η χρονιά!
Κλείνοντας, εύχομαι σε όλους τα καλύτερα!Ατομικά και ως κοινωνία. Να είστε όλοι καλά