Αυτή η μικρή λεξούλα αποτελεί την μια απο τις Εθνικές μας Εορτές! Ο λαός τα ξημερώματα της 28ης Οκτώμβρη μέσω του δικτάτορα Μεταξά αρνήθηκε στην γείτονική μας Ιταλία το περάσμα των Ιταλικών στρατευμάτων απο την χώρα μας. Αποτελεί μια ηρωική στιγμή της ιστορίας αυτού του λαού ακόμα και μετά απο τόσα χρόνια.
2010 τώρα και αναλογίζομαι την αξία αυτής της λέξης. Το "όχι" αποτελεί μια άρνηση. Είναι η πιο ξεκάθαρη δήλωση να αρνηθείς. Δεν χωράει αμφισβήτηση. Απο την στιγμή που την προφέρεις ο δέκτης της αναγνωρίζει την πρόθεση σου. Το ερώτημα που με ταλανίζει τον τελευταίο καιρό είναι Πόσο εύκολο τελικά είναι να λες όχι; Να ξεκαθαρίζεις στον άλλο ότι δεν είσαι διατεθιμένος να αποδεχτείς;
Γιατί το όχι να δημιουργεί ζητήματα σε αντίθεση με το ναί; Γιατί η άρνηση σου να δημιουργεί μια κατάσταση, ενώ η δεκτικότητα σου να μην εγείρει ερωτήματα αναζήτησης αιτιών.
Η συνεχόμενη δεκτικότητα είναι το ίδιο προβληματική με την συνεχόμενη άρνηση. Στην μια περίπτωση όμως δε δημιουργεί προβληματα στους άλλους ενώ στην άλλη γίνεσαι ενοχλητικός.
Χρειάζεται να διδαχθούμε την άρνηση. Να δούμε το υγιές σημείο της όλης κατάστασης. Να είναι ένα όχι που να μας αντιπροσωπεύει και να αφαιρέσουμε τις ενδεχόμενες ενοχές ή δυσαρέσκειες που μπορεί να προκαλέσει στους άλλους. αρκεί να θυμόμαστε 2 πράγματα. 1ον ότι το να δέχεσαι πράγματα που θέλεις να αρνηθείς καταπιέζεις τον ίδιο σου τον εαυτό και 2ο ότι στην τελική κανένας δεν θα είναι ευχαριστημένος μαζι σου αν δεν είσαι εσυ ευχαστιστημένος με τον εαυτο σου, όσα ναι και αν πεις.
Τέλος, χωρίς εκείνο το όχι τότε μπορεί τώρα να ήταν αλλιώς τα πράγματα....
να ήταν αλλιώς τα πράγματα;...εάν δούμε τους Ιταλούς στη σημερινή τους κατάσταση δεν ξέρω πόσο θα ήθελα να πω το ναι! βέβαια και οι Γάλλοι είπαν το ναι στους Γερμανούς και τρώνε τα ίδια σκατά αλα Παριζιέν με τους Ιταλούς!!! Δεν ξέρω, πιστεύω πως εμείς οι Έλληνες το ίδιο θα είμασταν τώρα και λέγοντας το όχι και λέγοντας το ναι. Τι θα άλλαζε δηλαδή, απο τους ίδιους Αμερικανούς εξαρτημένοι δεν θα είμασταν πάλι; με την οικονομική τους βοήθεια (σχέδιο Marsal) δεν μας κυρίεψαν, τάχα μου για την οικοδόμηση της διαλυμένης Ελλάδας απο τον πόλεμο; γιατί πρίν απο τον πόλεμο η Ελλάδα ευημερούσε έτσι δεν είναι; Αλίμονο απο τα παιδιά που χάθηκαν αδίκως. ίσως εαν είχαμε πεί το ναι στους μακαρονάδες να είχαμε γλιτώσει τον εμφύλιο και την έπαρση των ΚΚουέδων ότι είναι οι μόνοι αγωνιστές!!! Τελος πάντων ξεστράτισα, άλλο ήθελα να γράψω...θεωρώ πως το ζητούμενο είναι, η διαχείρηση των επιθυμιών μας που θα κάνει την διαφορά απο ένα παθητικό ναι και ένα ένδοξο όχι ή το αντίθετο!
ΑπάντησηΔιαγραφή-?-
Εμ, βασικά ήθελα να κάνω μια εισαγωγή στο θέμα της άρνησης και μου φάνηκε αρκετά πιασάρικη η 28η!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΠάντως οι Ιταλοί τώρα δεν είναι και τόσο κάλα όσο νομίζεις. Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν δεν διαφέρουν και πολύ απο τα δικά μας και να είσαι σίγουρος/η ότι και Ίταλάκια να είμασταν πάλι με τη μαμά μας θα μέναμε.
Δεν ξέρω αν θα είμασταν ίδιοι, δεν ξέρω αν θα διαφέραμε και φυσικά οι υποθέσεις είναι ωραίες να τις κάνεις με κρασί και καλή παρέα αλλά κατα τα άλλα δεν βοηθάνε σε θέματα Ιστορίας.
Είναι η Επιστήμη που κοιτάς μόνο όσα έγιναν, γιατί και πώς. Δεν αλλάζουν, δεν επαναλαμβάνονται.
Και όσον αφορά τώρα "τη διαχείρηση των επιθυμιών μας"...δηλαδη?Εννοείες τις προτεραιότητες που θέτουμε στις επιθυμίες μας?