Εθνική Πατρών

Εθνική οδός Πατρών για να μπεις στην πόλη... Κάθε μέρα σχεδόν περνάω με το αυτοκίνητο γυρνώντας απο το Πανεπιστήμιο. Ας σας περιγράψω λίγο τι βλέπω...

   Κάθε μεσημέρι η κίνηση είναι πολυ μεγάλη. Για μια απόσταση μερικών λεπτών χρειάζεται σαραντα πέντε λεπτά να την διανύσω. Ο λόγος, είναι μια παράκαμψη που έχουν κάνει που τις περισσότερες φορές, λόγω κάποιου τρακάρισματος που έχει γίνει καθυστερείς.

        Ένας μεγάλος αριθμός μεταναστών γυρίζουν απο εδώ και απο εκεί περιμένοντας κάποιο φορηγό για να γαντζωθούν. Όταν σταματά το φορτηγό, λόγω κίνησης ή σε κάποιο φανάρι, τότε αρχίζουν και τρέχουν κατα ομάδες. Ξεκινάει ένας και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα ορμάνε πίσω του άλλοι δέκα και προσπαθούν να ανέβουν στο φορτηγό, να μπουν μέσα ή να κρεμαστούν απο κάπου.

Η αμέσως επόμενη εικόνα είναι να κατέβει ο οδηγός και να προσπαθήσει με φωνές να τους κατεβάσει. Μια φορά είχα δει και κάποιον να κατεβαίνει με εναν λοστό και να χτυπάει το φορτηγό του. Οι μετανάστες κατεβαίνουν και τρέχουν.

      Έχω ακούσει πως σε μερικά σημεία της πόλης κάνουν λακούβες για να καθυστερούν τα φορτηγά και να βρίσκουν ευκαιρία να πηδούν μέσα. Έχω ακούσει φορτηγατζήδες να μην έχουν αντιληφθεί την κατάσταση και φτάνοντας στο λιμάνι να συλλαμβάνονται και να πληρώνουν πρόστιμα.

       Πέρυσι έγινε και ένα περιστατικό κατα το οποίο ένας οδηγός παρέσυρε κάποιον με την νταλίκα, μετά έγιναν τα αναμενόμενα τον περικύκλωσαν οι υπόλοιποι που ήταν εκεί, φωνές, οργανώθηκε πορεία, ήρθαν τα ματ κτλ.

      Μετα ήρθαν οι ευρωεκλογές και εξαφανίστηκαν οι μετανάστες. Εν μια νυκτί. Ήρθαν και οι εθνικές εκλογές πάλι πουθενά δεν έβλεπες κανέναν στο δρόμο. Καταστράφηκε (τον καταστρέψαν) και ο καταυλισμός.

Τώρα όμως περάσαν οι εκλογές.... και ξαναεμφανίστηκαν. Δεν ξέρω αν είναι οι ίδιοι ή άλλοι. Αφού κι απο φήμες είχα ακούσει ότι η προηγούμενη κυβέρνηση 1500 άτομα φρόντισε να φύγουν με αεροπλάνα για άλλες χώρες (βέβαια δεν έμαθα αν έφτασαν καλά).

    Γυρνώντας λοιπόν στην καθημερινότητα στην εθνική υπήρχαν τρία μπλόκα με αστυνομικούς μόνο απο τη μια μερία του δρόμου και παρακολουθούσαν. Έτσι με την αστυνομία δίπλα εγω τουλάχιστον δεν έβλεπα το περσινό σκηνικό. Οι μετανάστες εκεί ήταν αλλά κάνανε τις κλασικές βόλτες.

Αυτό που έμαθα σήμερα όμως ξεφεύγει απο την  καθημερινότητα που έχω περιγράψει μέχρι τώρα.

            Οδηγός φορτηγού σε υστερία να έχει κατέβει απο το φορτηγό του και κρατώντας όπλο να πυροβολεί στον αέρα φωνάζοντας "δεν θα ανέβετε".Μετανάστες να τρέχουν πανικόβλητοι, αυτοκίνητα να προσπαθούν να αλλάξουν λωρίδα για να φύγουν όσο πιο γρήγορα μπορούν. Μετα από λίγα λεπτά τρία περιπολίκα πλησιάζουν. Δεν ξέρω τι έγινε μετα. Η αυτόπτης μάρτυρας δεν κάθισε να δεί ευτυχώς.

Ήλπιζα να μάθω απο τις ειδήσεις. Ψάχνοντας όμως στο διαδικτυο δεν βρήκα κάτι. Ούτε στην τοπική τηλεόραση είπαν κάτι. Θα πάρω τοπική εφημερίδα να δω αύριο.

      Η Πάτρα έχει μεγάλο πρόβλημα. Όχι ότι οι άλλες πόλεις δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα. Το βασικό πρόβλημα εδώ όμως είναι ότι είναι πέρασμα. Δεν έρχονται με σκοπό να μείνουν σε αυτήν την πόλη να δουλέψουν, να κάνουν οικογένεια, να μορφωθούν ( όχι ότι έχουμε και τις υποδομές σαν χώρα για όλα αυτά ή την πολιτική βούληση). Σκοπός αυτών των ανθρώπων είναι να φύγουν. Περιπλανιούνται συνέχεια κατα ομάδες απο εδώ και απο εκεί. Δεν ξέρω απο που έρχονται, δεν ξέρω τίποτα για αυτούς. Μόνο ένα: ότι είναι άνθρωποι. Το θέμα είναι όμως ότι σε λίγο θα το ξεχάσουν και οι ίδιοι επειδη κάποιοι συμπολίτες μου το έχουν ήδη ξεχάσει.

        Ποια είναι η λύση;

Μπορούμε να το συζητήσουμε, όχι όμως μόνοι μας. Μαζί τους. Γιατί πολλές φορές, εμείς οι "γνωρίζοντες" κάνουμε πλάνα για το καλό των άλλων, χωρίς όμως να βασιζόμαστε στις δικές τους ανάγκες. Δεν μπορείς να βοηθήσεις κάποιον όταν τον βλέπεις σαν κατώτερο σου, χωρίς δικαίωματα σε αυτά που κάνεις για αυτόν. Αυτό δεν ονομάζεται βοήθεια αλλά επίδειξη δύναμης.

    Νιώθω ότι έχουμε συνηθίσει να τους βλέπουμε  σαν τους "δυστυχισμένους". Και εμείς, "οι καλότυχοι", οι "ευτραφείς ευτιχσμένοι" και "γενναιόδωροι".
 Ετσι μας δίνεται το δικαίωμα να τους αφαιρούμε δικιώματα. Τοποθετούμε μια ταμπέλα και συμπεριφερόμαστε σύμφωνα με αυτήν, δεν θέλουμε να είναι τίποτα παραπάνω απο εκεί που τους έχουμε τοποθετήσει, δεν θέλουμε να γίνουν κάτι άλλο...να είναι σαν και μας...