Η πιο δύσκολη άσκηση!

      Κυριακή σήμερα και όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια τις Κυριακές τα απογεύματα σκέφτομαι τι έχω να κάνω την βδομάδα που έρχεται. Δεν ξέρω όταν ο Τσιτσάνης τραγουδούσε το "συννεφιασμένη Κυριακή" να σκεφτόταν αυτά που είχε να κάνει απο Δευτέρα αλλά εγω κάθε Κυριακή ομολογώ ότι ψιλο συννεφίαζω!

     Σήμερα όμως ήταν κάτι διαφορετικό. Το απόγευμα λίγο πριν πέσει ο ήλιος έκανα μια βόλτα στην παραλία(το ιώδειο έχει αγχολυτικές ικανότητες) και όταν κάθισα για λίγο να  κοιτάξω τη θάλασσα άρχισαν και οι σκέψεις του τι υποχρεώσεις έχω για την βδομάδα. Και ξαφνικά σαν θαύμα(αλληλούλια!!!) είπα: ΣΤΟΠ.

    Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είναι απλώς ο χρόνος που καταναλώνω καθημερινά σε όσα κάνω άλλα και ο χρόνος που καταναλώνω, που είναι περισσότερος, στο να σκέφτομαι τι έχω να κάνω. Και οι μέρες και οι βδομάδες περνάνε έτσι... και το χειρότερο είναι ότι κοιτάω αυτά που δεν έκανα ή δεν έχω κάνει ακόμα ή δεν πρόλαβα ή χρείαζεται να κάνω...ουφ!

       Και έτσι...απλά στάθηκα και επέλεξα να κοιτάξω ποια είμαι όχι μέσα απο αυτά που θα (πρέπει) να κάνω αλλά απο αυτά που έχω καταφέρει ως εδώ! Την προηγούμενη κιόλας μέρα είχα ακούσει ευχαριστώ για όσα έκανα απο άλλους. Μήπως έπρεπε να πω και ένα ευχαριστώ σε μένα; ή ένα "μπράβο";

       Και τα είπα και ένιωσα πάρα πολυ όμορφα και γύρισα σπίτι και τηλεφώνησα σε φίλους που είχα καιρό να μιλήσω γιατί έτρεχα και "δεν είχα χρόνο" και κανόνισα και καφέδες και μίλησα με τους γονείς μου και συνέχισα να νιώθω ακόμα καλύτερα.

       Και σε ένα απο αυτά τα τηλεφωνήματα έμαθα και την ιστορία που θα μοιραστώ μαζί σας. Σε μια ομάδα ψυχοθεραπευτών τέθηκε μια άσκηση. Η εκπαιδεύτρια(leader) της ομάδας είπε ότι σήμερα θα κάνουν την πιο δύσκολη άσκηση. Θα έπρεπε να σηκωθεί κάποιο μέλος και να ανακοινώσει στην ομάδα τις επιτυχίες του και πόσο καλά τα έχει καταφέρει μέχρι τώρα. Δεν σηκώθηκε κανείς.

       Η δεύτερη ιστορία είναι προσωπική. Σε μια βόλτα μου πέρασε δίπλα μου μια όμορφη κοπέλα που χαμογελούσε ,ήταν πραγματικά εντυπωσιακό το  ζεστό της χαμογελο. Μου ήρθε μια επιθυμία να της πω ότι έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο αλλά δεν το έκανα. Ντράπηκα και φοβήθηκα την αντίδραση της. Μετά από λίγα λεπτά κάποιος με έσπρωξε και με ευκολία του λέω: "στραβωμαρα έχεις;"  Άρχισα να συγκρίνω τις δυο μου αντιδράσεις. Είναι παράδοξο ότι το να πω σε έναν άγνωστο κάτι καλό ντράπηκα ενώ να του μιλησω άσχημα όχι. Δεν θα πω που κατέληξα  τώρα, θα ήθελα να αναρωτηθούμε όλοι μαζι το γιατί.

      Το σημερινό μου συμπέρασμα είναι ότι πάντα θα έχω υποχρεώσεις και όλο θα αυξάνονται όσο περνάνε τα χρόνια και ακόμα και εμπειρία να αποκτήσω η αίσθηση της ευθύνης που θα έχω δουλεύοντας με ανθρώπους δεν θα μειώνει το άγχος μου. Όμως έτσι είναι τα πράγματα. Αυτό που μπορώ να αλλάξω είναι το τρόπο που τα βλέπω.Αν είμαι σε ένα σημείο Χ στη γραμμή του χρόνου που έχει ένα σημείο Β που θέλω να φτάσω, να σταματώ και να κοιτάω με χαρά το σημείο Α που ξεκίνησα και όλα όσα έκανα με ή χωρίς βοήθεια για να φτάσω στο χ!