Σήμερα θα πάω με τη μαμά μου να δω το τέλος του κόσμου!!

   Μια φράση απο παιδάκι (10 ή 11 χρονών)όταν σχολούσε απο το δημοτικό και με όλο ενθουσιασμό έκανε τον φίλο του να ζηλέψει λέγοντας του τα σημερινά του σχέδια!
     Το τέλος του κόσμου...άρχισα να αναρωτίεμαι πόσες φορές έχω "δει" το τέλος αυτού του κόσμου τα τελευταία χρόνια. Απ' όσο έχω παρακολουθήσει έχει πάει να καταστραφει απο μετεωρίτη, εξωγήινους,λάβα στον πυρήνα της γης κάμποσες φορές. Έχει πάει να καταστραφεί απο οικολογική καταστροφή που έχει υποστεί τόσα χρόνια 2 με 3 φορές (μην ξεχνάμε να ανακυκλώνουμε παιδιά). Έχουν πέσει φονικοί καταστροφικοί ιοί. Ρομπότ που αφού έχουν φτιαχτεί απο τους ανθρώπους δημιουργούν συνείδηση και φυσικά βασικό μέλημα και στόχος είναι να καταστρέψουν τον κόσμο.Γιγάντια ζώα, τέρατα και δείνόσαυροι έχουν προσπαθήσει χωρίς επιτυχία.  Μέχρι και ο διάλος έχει πάει να τον πάρει αυτό τον κόσμο αρκετές φορές.
   Τις περισσότερες φορές έχουμε σωθεί!! Άλλες φορές με μερικές απώλειες όπως να έχουν πέσει σπίτια, να έχει καεί κάποιο κομμάτι της γης, να έχουν χαλάσει όλα τα ραντάρ και τα μηχανικά γενικά ώστε να πέφτουν αεροπλάνα και βαπόρια συνειδητοποιώντας πόσο χρήσιμα τελικά το ηλεκτορμαγνητικό δίκτυο!(ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Tesla).Άλλες πάλι φορές ο λαουτζίκος είχε άγνοια για το τι επρόκειτο να συμβεί και δεν μπόρεσε να ποτέ να δείξει την ευγνομωσύνη του που είναι ακόμα ζωντανοί. Ένω τις περισσότερες φορές έχει λάβει ένα μήνυμα για την επικείμενη καταστροφή προτελευταία στιγμή και περιμένει με άγχος το τι πρόκειται να ακολουθήσει...φυσικά ενημερώνεται απο τα καταφύγια ή τα μπαρ μέσω μιας τηλεόρασης.(Αυτό θα πει  σωστή ενημέρωση!)
              Ποιοι μας έσωσαν; Κάποιοι εκλεκτοί που είχαν γνώση, εξυπνάδα, μυική δύναμη, ολά αυτά μαζί ή και ξεχωριστα.Γνώριζαν τον τρόπο να νικήσουν. Άλλες φορές επιστημονικά, άλλες φορές με ξύλο και όπλα, άλλες φορές με εξορκισμούς. Ρίσκαροντας τη ζωή τους για το κοινό καλό.
       Λίγες φορές στην ιστορία του κινηματογράφου ο κόσμος έχει καταστραφεί. Δεν τον βλέπουμε και πολύ κατεστραμένο,βλέπουμε αυτούς που σώθηκαν τελικά και θα συνεχίσουν το είδος μας!Και νιώθουμε καλά για αυτό.
     Αλήθεια όταν παρακολούθουμε αυτές τις ταινίες έχουμε σκεφτεί μήπως τελικά ανήκουμε σε αυτούς που το μαθαίνουν προτελευταια στιγμή ή που δεν το μαθαίνουν ποτέ;
        Όμως το βασικό μου ερώτημα είναι τι προσφέρει τελικά όλη αυτή η υπερπροβολή μιας επικείμενης καταστροφής του κόσμου;
Συνειδητοποιούμε παρακολουθώντας αυτές τις σκηνές και αυτό το επαναλαμβανόμενο σενάριο την φθαρτότητα ;
       Την προσωπική μου θνησιμότητα και των αγαπημένων μου προσώπων μπορώ να την συλλάβω μέσα απο την καθημερινότητα μου. Όμως την ολοκληρωτική καταστροφή δεν θέλω.Θέλω να πιστεύω ότι και μετά απο μένα ο κόσμος θα υπάρχει. Είναι τόσο εγωιστικό αυτό; Θέλω να το πιστεύω για τα όνειρα μου και την μικρή(σε διάρκεια) ζωή μου.
                                                          Είναι αυτό που πουλάει;
   Διασκεδάζουμε;ψυχαγογούμαστε; μπαίνουμε σε σκέψεις μετά απο όλες αυτές τις σκηνές; Είναι αρκετά ισχυροί οι μηχανισμοί αμυνας μας ώστε να μην επηρεαζόμαστε απο όλα αυτά και να τα περνάμε στα "άχρηστα" του μυαλού μας;
Ή μήπως όχι; Μήπως επηρεαζόμαστε;μήπως δεχόμαστε ψυχολογική βία;
              Είμαι μόλις 25 χρονών και απο τότε που μπορώ να θυμηθώ εμένα διάφορες ημερομηνίες (6/6/1996,2001,2012)και άλλες τόσες που δεν θυμάμαι, έχει γεννηθεί ο Αντίχριστος(με βασικό σκοπό την καταστροφη του κόσμου), πάμε για τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο και περιμένω και μια καταστροφή του απο σεισμούς λοιμούς και καταποντισμούς.
Γιατί; Φυσικά δεν είναι φαινόμενο των εποχών. Απλώς νομίζω ότι τώρα η απειλή έχει αρχίσει να θολώνει. Δεν είναι τόσο συγκεκριμένη." απο αυτό" αλλα απο κάτι που δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο. (την ημερομηνία όμως μπόρεσαν κι την ξεκαθάρισαν)
            Ο άνθρωπος δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας. Δεν είναι κάτι τυχαίο ή κάτι που μπορείς απλά να μην κάνεις. Χωρίς την ασφάλεια δεν ζεις. Για αυτό και δεν σκέφτεσαι καθε μέρα τη μέρα που θα πεθάνεις.Για να ζήσεις. Για αυτό και δεν λες αύριο μπορεί να με πατήσει ένα αυτοκίνητο δεν θα κάνω αυτο.
           Φανταστείται κάποιον να λέει:"εντάξει αφου τοτε τελειώνει ο κόσμος τι νόημα έχει να κάνω αυτό και το άλλο για μένά;" Το 1ο θα είναι πολύ μεγάλη η απογοήτευση του όταν έρθει εκείνη η μέρα και ο κόσμος συνεχίσει να υπάρχει. Το 2ο πόσο άγχος και φόβο θα έχει βιώσει.Το 3ο με τι εφόδια να αναζητήσει απαντήσεις στο βασικό ερώτημα της ζωής μας...Ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης;
        Έχω καταλήξει ότι η εξουσία χρησιμοποιεί μέσα για την διατήρηση της. Ένα είναι το να δημιουργεί ανισότητες, άλλο το να δημιουργεί εξαρτήσεις και ανάγκες και τέλος να δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια.
Επιλέγω συνειδητά λοιπόν να μην παρακολουθώ την καταστροφή του κόσμου στον κινματογράφο. Επιλέγω επίσης συνειδητά να "κάνω ότι περνάει απο το χέρι μου"για να μην υπάρξει οικολογική καταστροφή. Φροντίζω ακόμα ώστε να μην υπάρξει η χειρότερη καταστροφή του κόσμου που για μένα είναι η αποξένωση και η αδιαφορία για τον άλλον.