Αγανάκτησα!

         Χθες ήταν μια ακόμα συνάντηση στις πλατείες όλόκληρης της Ελλάδας. Ένα ραντεβού που είχε δοθεί μήνες πριν. Σήμερα τα μέσα δεν μετέδωσαν το κλασικό μήνυμα που ξεκινούσε: "Πιστοί στο ραντεβού τους για....(νούμερο) φορά οι αγανακτισμένοι συγκεντρώθηκαν στις πλατείες για να αποφασίσουν...."
Τυχαίο; Δεν νομίζω. Οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης αντιμετώπισαν το θέμα όπως κάθε θέμα. Αφού το ξεχείλωσαν αποφάσισαν να το ξεφουσκώσουν και σιώπησαν. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα το ιντέρνετ και το ραδιόφωνο...
              Το καλοκαίρι που πέρασε, οι αγανακτισμένοι είχαν θέση σε συζητήσεις ανάμεσα σε παρέες. Αυτό που ένιωσα ήταν ότι μιλούσαμε για τους Αγανακτισμένους σαν να ήταν κάτι έξω απο εμάς. Σαν να ήταν κάποιοι άλλοι, κάποιοι άνθρωποι που ξαφνικά αποφάσισαν να κάτσουν στις πλατείες.
      Φυσικά οι βετεράνοι της κριτικής (και δεν είναι απαράιτητα μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι)
εξαπόλυσαν την ετυμηγορία τους: "ότι το κίνημα αυτό δεν έχει αιτήματα".
Οι συνωμοσιολόγοι: "ότι δεν ξέρουμε ποιοι υποκινούν αυτες τις δράσεις".
Οι απογοητευμένοι :" Τι θα καταφέρουμε αν κάτσουμε στις πλατείες; δεν αλλάζουν τα πράγματα.Αν βγω στους δρόμους τι θα αλλάξει;"
Οι βολεμένοι: " Αφού τους ψηφίσαμε πρέπει να ακολουθήσουμε αυτά που ψηφίσαμε και όχι να κατεβαίνουμε στις πλατείες και να παραπονιόμαστε. Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας."
      Υπάρχουν χίλιες δυό ακόμα απόψεις και όψεις αυτής της πραγματικότητας που δημιουργήθηκε απο μια εθνική προσβολή ( σσσ μην ξυπνήσουμε τους Ελληνες) και εξελίχθηκε σε ένα κίνημα πολιτών με την σημασία της λέξης. "Δηλαδή μέλη ελεύθερα και πλήρως αφοσιωμένα που λαμβάνουν από κοινού αποφάσεις καθορίζοντας συλλογικά την κοινή τους μοίρα. "(Αντωνάκου, Κ., 2008)
       Αυτό αποτελεί μια υποχρέωση μας. Να είμαστε ελεύθεροι, να είμαστε αφοσιωμένοι και φυσικά να λαμβάνουμε αποφάσεις για την κοινή μας μοίρα. Όπως υποχρέωση μας είναι να εκλέγουμε αντιπροσώπους οι οποίοι μας εκπροσωπούν στην Βουλή.Έτσι, όταν έχουν σταματήσει να εκπροσωπούν τις ανάγκες μας χρειάζεται συλλογικά να ασκούμε μια κριτική και να αποφασίζουμε για τον τρόπο που θα αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις.
        Οι Αγανακτισμένοι δεν είναι κάποιοι έξω απο μένα και απο σένα. Είμαστε εμείς που πληρώνουμε για να δουλεύουμε, που περιμένουμε τα λεφτά που έχουμε ήδη δουλέψει, που είμαστε άνεργοι, που δεν εχουμε επαγγελματικά δικαιώματα, που κάποιες ξένες εταιρείες με δικό του νομικό και φορολογικό πλαίσιο θα μπορούν ελέυθερα να εκμεταλλεύονται τους πόρους μας χωρίς να δουλεύουμε εμείς στις εταιρείες τους, που δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας, που ανεχτήκαμε σκάνδαλα όπως του χρηματιστηρίου και των ταμείων, που δεν θα πάρουμε ποτέ σύνταξη.... και χίλια άλλα. Εμείς που θέλουμε κάθε χώρα να είναι ελεύθερη.
      Αυτό που έχω κρατήσει απο τις πλατείες είναι κάτι που πολλοί το προσπερνούν. Είναι ένα μικρό κράτος πρόνοιας και πολιτισμού που δημιουργήθηκε απο τις πρώτες εβδομάδες. Ιατρεία, σισσίτια, καθαρισμός, εκπαίδευση, δημοσιογραφία, ομάδες ψυχραιμίας, ομάδες ειρήνης, έρευση εργασίας, καλλιτεχνικές ομάδες. Πράγματα που δεν μου παρέχει το κράτος στο οποίο δίνω τους φόρους μου.
       Όταν είσαι στην πλατεία ακούς, συζητάς με συμπολίτες σου, συναποφασίζεις, ελπίζεις.Αυτό δεν το μάθαμε σε κανένα σχολείο να το κάνουμε και διστάζουμε και περιμένουμε κάτι άλλο. Περιμένουμε κάτι μεγαλύτερο.  Για μένα αυτό το δώρο που μου έκανε η πλατεία είναι να είμαι εκεί και να μαθαίνω, να περιμένω, να αφουγκράζομαι τους άλλους και να νιώθω ότι τα προβλήματα που μας απασχολούν άμεσα χρειάζεται να προτείνουμε μαζί τις λύσεις τους.
      Δεν ξέρω τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Αυτό που ελπίζω είναι να συνεχίσουμε να ενεργούμε ως πολίτες. Να συνεχίσουμε να μιλάμε με τους συνανθρώπους μας και να διεκδικούμε με επιχειρήματα, ειρηνικά και με πολιτισμό το μέλλον μας.

Εσυ τι θα κάνεις τα χρήματα σου;

Ένα ερώτημα που ταλανίζει τους πολίτες αυτής της χώρας. Όχι φυσικά την γενιά των 500 και κάτι ευρώ,αλλά των γονιών τους. Της γενιάς του πολυτεχνείου και του 81' , του Τσοβόλα δώστα όλα. Μιας γενιάς που οι γονείς τους είχαν περάσει κατόχη και τους μεγάλωσαν με το κατοχικό σύνδρομο. Εκείνων των ανθρώπων που εμείς οι νέοι τώρα ζηλέυουμε και θεωρούμε ότι αν είμασταν εμείς σε εκείνες τις συγκυρίες θα τα είχαμε κάνει διαφορετικά! Πάντα θεωρείς αν βλέπεις το αποτέλεσμα ότι θα είχες κάνει κάτι διαφορετικό για να το αποτρέψεις. Την αλήθεια όμως δεν θα την μάθει κανείς γιατι η ιστορία δεν αλλάζει.
Χθες αναρωτιόμουν το περίμενα ποτέ ότι θα ήταν η δικιά μου η γενιά που θα σηκώσει το βάρος μιας χρωκοπίας; Όχι. Υπήρχε στο μυαλό μου σαν παιδί ο φόβος πολέμου. Όχι όμως οικονομικού. Απο την προηγούμενη άνοιξη μέχρι σήμερα υπάρχει μια απειλή. Θα πεινάσετε. Θα μείνετε στο δρόμο. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει... Υπάρχουν στιγμές που λέω κάντε ό,τι είναι να κάνετε να τελειώνουμε να δω τι θα κάνουμε και εμείς απο εδώ και πέρα.
Οι κλοπές εδώ που είμαι έχουν αυξηθεί. Περίεργες όμως κλοπές. Χθές κλέψαν ένα στιφάδο, μαζί με την κατσαρόλα, ένα φορτηγό με κοτόπουλα και πετρέλαιο απο βάνα σπίτιου με καλαμακι!
Όλοι φοβούνται για τις δουλειές τους. Η Ευρώπη ψυχορραγεί. Το καλό όμως είναι ότι κάποια στιγμή θα περάσει και αυτό. Ας ελπίσουμε με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Μια χώρα σε κατάθλιψη!

            Είναι μήνες τώρα που ήθελα να γράψω. Να πω όσα με ενοχλούν. Να σχολιάσω νοοτροπίες, νόμους αντικαπνιστικούς και μη, μνημόνια, περαιώσεις,αλεπάλληλες εξεταστικές επιτροπές, κλεισίματα επιχειρήσεων, αύξηση εγκληματικότητας, οργή και επιθετικότητα μεταξύ μας, εκλογές, αποχή και άσχημια στις πόλεις μας. Αλλά δεν το έκανα.Άλλες φορές έφταιγε η έλλειψη χρόνου, τις περισσότερες όμως έφταιγε η έλλειψη διάθεσης.
            Δεν ήθελα να κάνω κάτι που γίνεται κάθε μέρα, να σχολιάσω απλώς. Θέλω να πράξω.Νιώθω ότι με λόγια έχουν καλυφθεί τα πάντα. Τα περισσότερα λόγια όμως ξεχνιούνται. Ακόμα και τα γραπτά. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν μεγαλύτερη διάρκεια. Νιώθω κουρασμένη απο όλες αυτές τις πληροφορίες που δέχομαι καθημερινά σχετικά με το τι συμβαίνει και το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον.
           Αυτό που βλέπω είναι ότι έχουμε πέσει σε μια βαθιά κατάθλιψη. Λέμε ότι θέλουμε ελπίδα χωρίς όμως να ελπίζουμε πραγματικά.Λές και κάποιος άλλος χρειάζεται να μας την δώσει. Όπως αυτός ο άλλος πρέπει να μας φτιάξει την πόλη που ζούμε, να μας βρει δουλειά να μας κάνει ευτιχισμένους. Κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στους εαυτούς μας, πίσω απο υπολογιστές και τηλεοράσεις να παρακολουθούμε κάτι που να μην μας θυμίζει την πραγματικότητα. Και περιμένουμε...να αλλάξει κάτι απο μόνο του.

τι μας εφαγε;

              Η ερώτηση που πλανάται στη χώρα μου το τελευταίο διάστημα απο τα Χριστούγεννα και μετά ως τώρα μέσα Ιουλίου είναι η ίδια. "Στην Ελλάδα ξέρεις τι μας έφαγε;" Οι απαντήσεις είναι πολλές όσα και τα στόματα που θέτουν αυτή τη ρητορική ερώτηση. Όλοι γνώστες μιας κατάστασης και αναλυτές μιας προσωπικής θεωρίας για την καταστροφή αυτής της χώρας. Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές έχουμε καταστραφεί σαν χώρα και όχι μόνο οικονομικά αλλά και ηθικά και κοινωνικά και θεσμικά, γενικά σε όλους τους τομείς.
            Η εκλεγμένη απο το λαό κυβέρνηση προσπαθεί να βρει λεφτά και να συγυρίσει τη χώρα. Χωμένη στα νούμερα. Νούμερα απο μισθούς τα οποία μικραίνει, νούμερα απο πρόστιμα τα οποία μεγαλώνει όπως και μεγάλα νούμερα αποτελούν οι φόροι, νούμερα άγνωστα που θέλει να μάθει όταν ασχολείται με το πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και πόσα παίρνουν και νούμερα τέλος για το πόσοι απο αυτούς είναι διορισμένοι με μέσο.
          Έχει αρχίσει το αλληλοφάγωμα εθνικό μας σπορ. Πλέον, όταν γνωρίζουμε κάποιον δε μας ενδιαφέρει τι ζώδιο είναι για να καταλάβουμε την προσωπικότητα του,μας ενδιαφέρει τι δουλειά κάνει για να δούμε αν φοροδιαφεύγει, αν έχει χωθεί απο κάποιον υπουργό ή πόσα βγάζει, τα νούμερα του κοιτάμε για να ρίξουμε ευθύνες. "Να με κάτι τέτοιους έφτασε η χώρα σε αυτό το σημείο".
         Δεν ξέρω ο καθένας με ποιο κλάδο "τα έχει βάλει" εγώ όμως είμαι εκνευρισμένη με δύο. Ο ένας βρίσκεται στην τηλεόραση. Αυτή η Τατιάνα και κάθε είδους πάνελ με εκνευρίζουν αφάνταστα. Να σε πληρώνουν για να κουτσομπολευείς και να είσαι άχρηστος με βγάζει απο τα ρούχα μου. Πάντα με εκνεύριζαν απο τότε που ξεκίνησε αυτό το πανηγυράκι αλλά τώρα όταν αναλογίζομαι για ποιο λόγο μερικοί άνθρωποι είναι πάμπλουτοι στην ελλάδα μου έρχεται να φωνάξω. Οι πρωινατζούδες και οι μεσημεριανές να εχουν βίλες και άνθρωποι με πτυχία και μεταπτυχιακά και ειδικεύσεις και δια βίου εκπαίδευση να βάρανε μύγες.
          Ο δεύτερος κλάδος είναι ο τουρισμός. Πάμε καλά; Όσα βγάζω σε ένα μήνα καθημερινής εργασίας και υπερωριών που δεν πληρώνομαι να τα βγάζουν σε τρείς μέρες; Γιατί; Οι διακοπές στο εξωτερικό είναι φθηνότερες, είναι γεγονός. Είπα όμως λόγω κρίσης να μείνω Ελλάδα μου το ζητούσε επίμονα ο Σκαι και ο Μαμαλάκης. Που να ήξερα ότι χρειάζεται να δουλεύω δύο μήνες για εφτά μέρες; Αν ο Θεος όταν έφτιαχνε τον κόσμο σε εφτά μέρες χρεωνόταν όσο να πας σε ένα νησί στην Ελλάδα θα το ξανασκεφτόταν....
      Έχουμε βυθιστεί στο παράλογο. Κατηγορούμε όλοι, όλους και ο καθένας μας αναλογίζεται "Απο μένα μωρέ θα τα πάρεις ,που δεν έχω; Οι μόνοι που δεν το κάνουν αυτό είναι όσοι πραγματικά τα έχουν. Αυτοί ζουν στον κόσμο τους. Εκεί η κρίση είναι ο παράδεισος επι της γής. Ψωνίζουν απο μαγαζιά που κλείνουν, αγοράζουν στη μισή τιμή τα προιόντα τους απο 1200 ευρώ ενα φουστάνι 600 είναι προσφορά, συνεχίζουν να πληρώνουν ελάχιστους φόρους όσοι πληρώνουν, απολύουν δεν προσλαμβάνουν και δεν πληρώνουν! Μόνο τα τζιπ τους λίγο τους ενοχλούν λόγω αύξησης της βενζίνης θα τη βρουν όμως την άκρη μπορεί να βεντζιναδικα αργότερα όταν όλοι θα κυκλοφορούμε με ποδήλατα ή με το "πεζό 2" να κάνουν ειδικές τιμές για τους τζιπάκιδες.

Στέλιος Κούλογλου Apology Of An Economic Hitman

Ας φιλοσοφίσουμε!

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι... και αυτο δεν κάνει καλό. 

            Μπορεί ο Καρτέσιος να υποστήριζε ότι "σκέφτομαι άρα υπάρχω" το ζήτημα όμως είναι ότι οι σκέψεις οι δικές μου αλλά και των γύρω μου έχουν προσανατολιστεί στην οικονομική κατάσταση της χώρας μας. Συνεπώς όταν σκέφτομαι, καταλαβαίνω ότι σε λίγο καιρό μπορεί να μην υπάρχω, έτσι όπως τουλάχιστον σκεφτόμουν ότι θα υπάρχω.

          Ο Κάντ υπήρξε ο φιλόσοφος ο οποίος κατάφερε να δώσει απάντηση στις διαμάχες των δυο μεγαλύτερων σχολών της φιλοσοφίας του ορθολογισμού και του εμπειρισμού. Η απάντηση που έδωσε τότε είναι επίκαιρη " Ότιδήποτε γνωρίζουμε είναι σχετικό με την δομή της ανθρώπινης σκεψης.  Το γεγονός ότι σκέφτομαι θα πρέπει να συνοδεύει όλες μου τις παραστάσεις. Δηλαδή η συνείδηση εισάγεται στη λογική.  Ο νούς κατευθύνει την θέληση του ανθρώπου. Ο άνθρωπος, ως άτομο με τον χαρακτήρα του, υπόκειται στις επιδράσεις του τυχαίου περιβάλλοντος, του εξωτερικού κόσμου, και ως εκ τούτου δεν είναι ελεύθερος."

            Οι νέες πληροφορίες που έρχονται απο ντοκυμαντέρ, διαδίκτυο και μέσα ενημέρωσεις του εξωτερικού αποκαλύπτουν ένα οργανωμένο έγκλημα. Ο εχθρός είναι μυστικός,μακρινός και πολύ ισχυρός. Τα κίνητρα του είναι χρήμα και εξουσία. Δρα αθόρυβα και ύπουλα καταστρέφοντας ολόκληρες χώρες σε μια μέρα. Το πρόβλημα είναι ότι παραμένει άγνωστος. Θεωρητικά είναι οι τράπεζες οι οποίες ελεγχουν όλο τον πλανήτη. Πρακτικά όμως είναι άνθρωποι τους οποίους δεν γνωρίζουμε και φυσικά δεν  θα μπορέσουμε να συναντήσουμε ποτέ πόσο μάλλον να δικαστούν για τα εγκλήματα τους.

           Μπορώ λοιπόν να νοήσω σύμφωνα με την δομή της ανθρώπινης σκέψης ότι για άλλη μια φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας υπάρχει μια αυτοκρατορία. Έχω διαβάσει για αυτές, ξέρω και τις ημερομηνίες που ξεκίνησαν και σταμάτησαν, ξέρω και τους λόγους που υπήρξαν και χάθηκαν ακόμα και τους τρόπους και τα μέσα που χρησιμοποίησαν και φυσικά ποιοι ήταν οι αυτοκράτορες τους.

 Το ερώτημα είναι άλλο όμως. Θα συνεχίσω να σκέφτομαι ή να πιστέυω ότι ισχύει κάτι όταν δεν μπορώ να κάνω κάτι για να το αποτρέψω; Χρειάζεται να το κάνω αυτό στον εαυτό μου; Και αν δεν το αποδεχτώ σημαίνει ότι εθελοτυφλώ;

Η μια περίπτωση είναι  ότι όταν ο πρωθυπουργός μετά τις τελευταίες εκλογές ανέλαβε την εξουσία στο γραφείο του υπήρχε ένα άτομο που τον περίμενε και του εξήγησε πως είχε η κατασταση...(Δείτε ντοκυμαντερ στο τέλος).

Η άλλη περίπτωση είναι ότι τις τελευταίες δεκαετίες οι πολιτικοί της χώρας μου καταχράστηκαν δημόσιο χρήμα και την ξεπούλησαν.

Δεν έχω αποφασίσει ποια είναι η αλήθεια. Μπορεί να είναι και τα δύο. Δεν ξέρω αν θα το αποφασίσω. Αυτό που βλέπω γύρω μου είναι ότι όλοι νιώθουμε προδομένοι και φοβισμένοι για αυτο που πρόκειται να συμβεί.

 

Παλι εδώ!

 Γεία σας!! Οι εξελίξεις ομολογουμένως με προλάβαν. Πλεόν είμαστε στο ΔΝΤ (Διεθνής Νόμιμος Τοκογλύφος)ή Δουλευε Νηστικός Τομάρι ή Δε Νεξτ Ταξμοντελ ή όπως αλλιώς και να το πούμε το νόημα είναι ένα. Τα εν οίκω γίναν εν δήμω και παραπέρα....

        Κάθε μέρα ακούω στο ραδιόφωνο ή διαβάζω στο ίντερνετ (τηλεόραση την έκοψα και ας πληρώνω ούτως η άλλως ερτ) τα νέα μέτρα που μας παίρνουν. Τον τρόπο δηλαδή που μας μετράνε λίγο πριν μας θάψουν! Τα συναισθήματα για τις εξελίξεις πολλά θυμός, στεναχώρια καμια φορά πήγαινε προς κατάθλιψη, ένταση, άγχος, ανασφάλεια, μιζέρια. Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτα τα συναισθήματα μπορώ να πω ότι δεν ήταν ατομικά. Τα ζούμε όλοι. Τα συζητάμε όλοι, αναρωτιόμαστε όλοι πως φτάσαμε ως εδώ. Καμιά φορά παρομοιάζω αυτήν την κατάσταση όπως όταν είσαι φρεσκοχωρισμένος. Πρώτα έρχεται το σοκ του χωρισμού, μετά αρχίζεις να κατηγορείς τον άλλον και σιγά σιγά αρχίζεις να κοιτάς τα δικά σου τα λάθη...Αρκεί βέβαια να βρούμε ισορροπία και σε αυτό το αυτομαστίγωμα και να μπορέσουμε να σηκωθούμε.

    Δεν θέλω να δω απόψε τους λόγους που φτάσαμε ως εδώ. Λίγο πολύ τους ξέρουμε. Δεν θέλω να εστιάσω στις ευθύνες ούτε των προηγούμενων γενιών ούτε σε πολιτικές. Δεν είναι ότι τα θεωρώ ασήμαντα, είναι ότι είναι γνωστά και σε γενικές γραμμές γνωρίζουμε τους λάθος χειρισμούς, τις λάθος πολιτικές και την λαθεμένη νοοτροπία.

Αλλού θέλω να πάμε αποψέ....Το μεσημέρι στο αυτοκίνητο σκέφτηκα το εξής απλό. Το τελευταίο καιρό ακούω όλες αυτές τις μειώσεις. Των μισθών, των δώρων, των επιδομάτων,τις απολύσεις, της μη σύνταξης και σκέφτηκα ελα ρε είχαμε τέτοια πράγματα; Και αν είχαμε τόσα τότε πως γίνεται να μας ενοχλούσε το αγγουράκι που ανέβαινε η τιμή του; και τότε γιατί συγκρινόμαστε με τις άλλες χώρες και είχαμε το μικρότερο μισθό και είμασταν οι πιο κακοπληρωμένοι; δεν θα έπρεπε να είμαστε large; η μήπως ήμασταν; και αν ήμασταν γιατί τόσα δάνεια; Η μήπως με τόσα επιδόματα και δώρα για αυτό και στα σούπερ μάρκετ μας είχαμε τις πιο ακριβές τιμές, για αυτό και το αγγουράκι στη λαική ξεπρόβαλε με τουπέ για αυτό και τα ρούχα κοστίζαν τόσο σε σχέση με τις άλλες ευρωπαικές χώρες.... Που είναι η αλήθεια; Ποια ήταν η κατάσταση;

      Και τώρα το βασικό ερώτημα: Αν απο το 2003 ως το 2009 που είχαμε όλα αυτά και δεν τα βγάζαμε πέρα και παθαίναμε πανικό αν κάναμε το λάθος να γεμίσουμε το καλάθι της νοικοκυράς. Τώρα τι θα κάνουμε;;

        Παιδιά προτείνετε λύσεις.Ας βάλουμε τα μυαλά μας κάτω και να σκεφτούμε πως μπορούμε να ζούμε χωρίς λεφτά και να συνεχίζουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή. Όσο πιο γρήγορα βρούμε τρόπους τόσο καλύτερα για όλους.

Σημείωση: για όλες τις ονομασίες του ΔΝΤ δείτε στο 
http://sarantakos.wordpress.com/2010/04/29/dnt-mpatir/#comment-32065