Χθες ήταν μια ακόμα συνάντηση στις πλατείες όλόκληρης της Ελλάδας. Ένα ραντεβού που είχε δοθεί μήνες πριν. Σήμερα τα μέσα δεν μετέδωσαν το κλασικό μήνυμα που ξεκινούσε: "Πιστοί στο ραντεβού τους για....(νούμερο) φορά οι αγανακτισμένοι συγκεντρώθηκαν στις πλατείες για να αποφασίσουν...."
Τυχαίο; Δεν νομίζω. Οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης αντιμετώπισαν το θέμα όπως κάθε θέμα. Αφού το ξεχείλωσαν αποφάσισαν να το ξεφουσκώσουν και σιώπησαν. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα το ιντέρνετ και το ραδιόφωνο...
Το καλοκαίρι που πέρασε, οι αγανακτισμένοι είχαν θέση σε συζητήσεις ανάμεσα σε παρέες. Αυτό που ένιωσα ήταν ότι μιλούσαμε για τους Αγανακτισμένους σαν να ήταν κάτι έξω απο εμάς. Σαν να ήταν κάποιοι άλλοι, κάποιοι άνθρωποι που ξαφνικά αποφάσισαν να κάτσουν στις πλατείες.
Φυσικά οι βετεράνοι της κριτικής (και δεν είναι απαράιτητα μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι)
εξαπόλυσαν την ετυμηγορία τους: "ότι το κίνημα αυτό δεν έχει αιτήματα".
Οι συνωμοσιολόγοι: "ότι δεν ξέρουμε ποιοι υποκινούν αυτες τις δράσεις".
Οι απογοητευμένοι :" Τι θα καταφέρουμε αν κάτσουμε στις πλατείες; δεν αλλάζουν τα πράγματα.Αν βγω στους δρόμους τι θα αλλάξει;"
Οι βολεμένοι: " Αφού τους ψηφίσαμε πρέπει να ακολουθήσουμε αυτά που ψηφίσαμε και όχι να κατεβαίνουμε στις πλατείες και να παραπονιόμαστε. Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας."
Υπάρχουν χίλιες δυό ακόμα απόψεις και όψεις αυτής της πραγματικότητας που δημιουργήθηκε απο μια εθνική προσβολή ( σσσ μην ξυπνήσουμε τους Ελληνες) και εξελίχθηκε σε ένα κίνημα πολιτών με την σημασία της λέξης. "Δηλαδή μέλη ελεύθερα και πλήρως αφοσιωμένα που λαμβάνουν από κοινού αποφάσεις καθορίζοντας συλλογικά την κοινή τους μοίρα. "(Αντωνάκου, Κ., 2008)
Αυτό αποτελεί μια υποχρέωση μας. Να είμαστε ελεύθεροι, να είμαστε αφοσιωμένοι και φυσικά να λαμβάνουμε αποφάσεις για την κοινή μας μοίρα. Όπως υποχρέωση μας είναι να εκλέγουμε αντιπροσώπους οι οποίοι μας εκπροσωπούν στην Βουλή.Έτσι, όταν έχουν σταματήσει να εκπροσωπούν τις ανάγκες μας χρειάζεται συλλογικά να ασκούμε μια κριτική και να αποφασίζουμε για τον τρόπο που θα αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις.
Οι Αγανακτισμένοι δεν είναι κάποιοι έξω απο μένα και απο σένα. Είμαστε εμείς που πληρώνουμε για να δουλεύουμε, που περιμένουμε τα λεφτά που έχουμε ήδη δουλέψει, που είμαστε άνεργοι, που δεν εχουμε επαγγελματικά δικαιώματα, που κάποιες ξένες εταιρείες με δικό του νομικό και φορολογικό πλαίσιο θα μπορούν ελέυθερα να εκμεταλλεύονται τους πόρους μας χωρίς να δουλεύουμε εμείς στις εταιρείες τους, που δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας, που ανεχτήκαμε σκάνδαλα όπως του χρηματιστηρίου και των ταμείων, που δεν θα πάρουμε ποτέ σύνταξη.... και χίλια άλλα. Εμείς που θέλουμε κάθε χώρα να είναι ελεύθερη.
Αυτό που έχω κρατήσει απο τις πλατείες είναι κάτι που πολλοί το προσπερνούν. Είναι ένα μικρό κράτος πρόνοιας και πολιτισμού που δημιουργήθηκε απο τις πρώτες εβδομάδες. Ιατρεία, σισσίτια, καθαρισμός, εκπαίδευση, δημοσιογραφία, ομάδες ψυχραιμίας, ομάδες ειρήνης, έρευση εργασίας, καλλιτεχνικές ομάδες. Πράγματα που δεν μου παρέχει το κράτος στο οποίο δίνω τους φόρους μου.
Όταν είσαι στην πλατεία ακούς, συζητάς με συμπολίτες σου, συναποφασίζεις, ελπίζεις.Αυτό δεν το μάθαμε σε κανένα σχολείο να το κάνουμε και διστάζουμε και περιμένουμε κάτι άλλο. Περιμένουμε κάτι μεγαλύτερο. Για μένα αυτό το δώρο που μου έκανε η πλατεία είναι να είμαι εκεί και να μαθαίνω, να περιμένω, να αφουγκράζομαι τους άλλους και να νιώθω ότι τα προβλήματα που μας απασχολούν άμεσα χρειάζεται να προτείνουμε μαζί τις λύσεις τους.
Δεν ξέρω τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Αυτό που ελπίζω είναι να συνεχίσουμε να ενεργούμε ως πολίτες. Να συνεχίσουμε να μιλάμε με τους συνανθρώπους μας και να διεκδικούμε με επιχειρήματα, ειρηνικά και με πολιτισμό το μέλλον μας.
Τυχαίο; Δεν νομίζω. Οι δημοσιογράφοι της τηλεόρασης αντιμετώπισαν το θέμα όπως κάθε θέμα. Αφού το ξεχείλωσαν αποφάσισαν να το ξεφουσκώσουν και σιώπησαν. Ευτυχώς υπάρχει ακόμα το ιντέρνετ και το ραδιόφωνο...
Το καλοκαίρι που πέρασε, οι αγανακτισμένοι είχαν θέση σε συζητήσεις ανάμεσα σε παρέες. Αυτό που ένιωσα ήταν ότι μιλούσαμε για τους Αγανακτισμένους σαν να ήταν κάτι έξω απο εμάς. Σαν να ήταν κάποιοι άλλοι, κάποιοι άνθρωποι που ξαφνικά αποφάσισαν να κάτσουν στις πλατείες.
Φυσικά οι βετεράνοι της κριτικής (και δεν είναι απαράιτητα μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι)
εξαπόλυσαν την ετυμηγορία τους: "ότι το κίνημα αυτό δεν έχει αιτήματα".
Οι συνωμοσιολόγοι: "ότι δεν ξέρουμε ποιοι υποκινούν αυτες τις δράσεις".
Οι απογοητευμένοι :" Τι θα καταφέρουμε αν κάτσουμε στις πλατείες; δεν αλλάζουν τα πράγματα.Αν βγω στους δρόμους τι θα αλλάξει;"
Οι βολεμένοι: " Αφού τους ψηφίσαμε πρέπει να ακολουθήσουμε αυτά που ψηφίσαμε και όχι να κατεβαίνουμε στις πλατείες και να παραπονιόμαστε. Ας αναλάβουμε τις ευθύνες μας."
Υπάρχουν χίλιες δυό ακόμα απόψεις και όψεις αυτής της πραγματικότητας που δημιουργήθηκε απο μια εθνική προσβολή ( σσσ μην ξυπνήσουμε τους Ελληνες) και εξελίχθηκε σε ένα κίνημα πολιτών με την σημασία της λέξης. "Δηλαδή μέλη ελεύθερα και πλήρως αφοσιωμένα που λαμβάνουν από κοινού αποφάσεις καθορίζοντας συλλογικά την κοινή τους μοίρα. "(Αντωνάκου, Κ., 2008)
Αυτό αποτελεί μια υποχρέωση μας. Να είμαστε ελεύθεροι, να είμαστε αφοσιωμένοι και φυσικά να λαμβάνουμε αποφάσεις για την κοινή μας μοίρα. Όπως υποχρέωση μας είναι να εκλέγουμε αντιπροσώπους οι οποίοι μας εκπροσωπούν στην Βουλή.Έτσι, όταν έχουν σταματήσει να εκπροσωπούν τις ανάγκες μας χρειάζεται συλλογικά να ασκούμε μια κριτική και να αποφασίζουμε για τον τρόπο που θα αντιμετωπίσουμε τις καταστάσεις.
Οι Αγανακτισμένοι δεν είναι κάποιοι έξω απο μένα και απο σένα. Είμαστε εμείς που πληρώνουμε για να δουλεύουμε, που περιμένουμε τα λεφτά που έχουμε ήδη δουλέψει, που είμαστε άνεργοι, που δεν εχουμε επαγγελματικά δικαιώματα, που κάποιες ξένες εταιρείες με δικό του νομικό και φορολογικό πλαίσιο θα μπορούν ελέυθερα να εκμεταλλεύονται τους πόρους μας χωρίς να δουλεύουμε εμείς στις εταιρείες τους, που δεν έχουμε λεφτά να πληρώσουμε τους λογαριασμούς μας, που ανεχτήκαμε σκάνδαλα όπως του χρηματιστηρίου και των ταμείων, που δεν θα πάρουμε ποτέ σύνταξη.... και χίλια άλλα. Εμείς που θέλουμε κάθε χώρα να είναι ελεύθερη.
Αυτό που έχω κρατήσει απο τις πλατείες είναι κάτι που πολλοί το προσπερνούν. Είναι ένα μικρό κράτος πρόνοιας και πολιτισμού που δημιουργήθηκε απο τις πρώτες εβδομάδες. Ιατρεία, σισσίτια, καθαρισμός, εκπαίδευση, δημοσιογραφία, ομάδες ψυχραιμίας, ομάδες ειρήνης, έρευση εργασίας, καλλιτεχνικές ομάδες. Πράγματα που δεν μου παρέχει το κράτος στο οποίο δίνω τους φόρους μου.
Όταν είσαι στην πλατεία ακούς, συζητάς με συμπολίτες σου, συναποφασίζεις, ελπίζεις.Αυτό δεν το μάθαμε σε κανένα σχολείο να το κάνουμε και διστάζουμε και περιμένουμε κάτι άλλο. Περιμένουμε κάτι μεγαλύτερο. Για μένα αυτό το δώρο που μου έκανε η πλατεία είναι να είμαι εκεί και να μαθαίνω, να περιμένω, να αφουγκράζομαι τους άλλους και να νιώθω ότι τα προβλήματα που μας απασχολούν άμεσα χρειάζεται να προτείνουμε μαζί τις λύσεις τους.
Δεν ξέρω τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Αυτό που ελπίζω είναι να συνεχίσουμε να ενεργούμε ως πολίτες. Να συνεχίσουμε να μιλάμε με τους συνανθρώπους μας και να διεκδικούμε με επιχειρήματα, ειρηνικά και με πολιτισμό το μέλλον μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου