Είναι μήνες τώρα που ήθελα να γράψω. Να πω όσα με ενοχλούν. Να σχολιάσω νοοτροπίες, νόμους αντικαπνιστικούς και μη, μνημόνια, περαιώσεις,αλεπάλληλες εξεταστικές επιτροπές, κλεισίματα επιχειρήσεων, αύξηση εγκληματικότητας, οργή και επιθετικότητα μεταξύ μας, εκλογές, αποχή και άσχημια στις πόλεις μας. Αλλά δεν το έκανα.Άλλες φορές έφταιγε η έλλειψη χρόνου, τις περισσότερες όμως έφταιγε η έλλειψη διάθεσης.
Δεν ήθελα να κάνω κάτι που γίνεται κάθε μέρα, να σχολιάσω απλώς. Θέλω να πράξω.Νιώθω ότι με λόγια έχουν καλυφθεί τα πάντα. Τα περισσότερα λόγια όμως ξεχνιούνται. Ακόμα και τα γραπτά. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν μεγαλύτερη διάρκεια. Νιώθω κουρασμένη απο όλες αυτές τις πληροφορίες που δέχομαι καθημερινά σχετικά με το τι συμβαίνει και το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον.
Αυτό που βλέπω είναι ότι έχουμε πέσει σε μια βαθιά κατάθλιψη. Λέμε ότι θέλουμε ελπίδα χωρίς όμως να ελπίζουμε πραγματικά.Λές και κάποιος άλλος χρειάζεται να μας την δώσει. Όπως αυτός ο άλλος πρέπει να μας φτιάξει την πόλη που ζούμε, να μας βρει δουλειά να μας κάνει ευτιχισμένους. Κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στους εαυτούς μας, πίσω απο υπολογιστές και τηλεοράσεις να παρακολουθούμε κάτι που να μην μας θυμίζει την πραγματικότητα. Και περιμένουμε...να αλλάξει κάτι απο μόνο του.
Δίκιο έχεις φιλενάδα...μια χώρα σε κατάθλιψη, στην οποία όμως και το αντικαταθλιπτικό μας το πουλάνε πολύ ακριβά!!!
ΑπάντησηΔιαγραφήΞέρεις είναι η γνωστή μέθοδος εδώ και αιώνες απο τους εκάστοτες κρατούντες την εξουσία: "πρώτα σε αρρωσταίνουν και μετά σου πουλάνε τα φάρμακα πανάκριβα (άσε που φέρονται και ως σωτήρες, αλλά αυτό είναι απο άλλο παραμύθι). Κάτι αντίστοιχο δεν έκαναν και τα ¨παιδάκια¨ της Goldman στην χώρα μας... S.P
Το χειρότερο είναι ότι μας τελειώνει και η σοκολάτα, το πιο φθηνό αντικαταθλιπτικό!!!! Σε τι κόσμο θα φέρουμε τα παιδιά μας Νίκο Τσιαμτσίκα;;;;
ΑπάντησηΔιαγραφή