Οι Θιγμένοι

Προσβληθήκαμε εθνικά από τους Γερμανούς και το παλιό περιοδικό τους. Για αυτό και εμείς ως εκδικητικοί τύποι δεν θα τους ξαναμιλήσουμε, θα τους ζητήσουμε τα λεφτά που μας χρωστάνε από τον πόλεμο, δεν θα ξαναγοράσουμε κανένα προϊόν τους,  θα συνεχίσουμε να κακομεταχειριζόμαστε τις μερσεντές τους στους άθλιους δρόμους μας, θα τους θυμίσουμε ότι εκείνοι ψηφίσαν τον Χίτλερ που σκότωσε τόσους ανθρώπους και γενικότερα θα τους κάνουμε την μούρη κρέας. 

Τι περίμενες μωρέ από τους Γερμαναράδες; Τους μπεκρούλιακες, ψυχρούς ; Καλά έκανε η Αφροδίτη μας και τους έκανε αυτήν την «άσεμνη χειρονομία». Ίσως αυτό που ένιωσαν από το δάχτυλο της το έκαναν εικόνα. Να δεις που όλα αυτά τα κάνουν επειδή τα σπάσαμε με την Siemens και κάνουμε και εξεταστικές επιτροπές για αυτό. Αχάριστοι άνθρωποι!

Μα να μας λένε και απατεώνες αυτό πως το δεχόμαστε; Εμείς; Οι Έλληνες; Δεν σεβόμαστε εμείς την Ευρωπαϊκή Ένωση; Δεν το έχουμε αποδείξει; Αφού τηρούμε κάθε  μέτρο και νόμο. Το αποδεικνύουμε κάθε μέρα στα δικαστήρια τους. Αν δεν ήμασταν και εμείς να δούμε πως θα δούλευε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο τους. Δεν έχουμε γίνει ένα μεγάλο χωριό όλοι μας;

Ήρθανε και αυτοί οι ξένοι για να βάλουν σε τάξη εμάς. Δεν μπορούμε εμείς να διαχειριστούμε τα οικονομικά μας; Άτιμοι ξένοι πείτε μας πότε, πείτε μας μια φορά που κάποια κυβέρνηση σε αυτή τη χώρα έθεσε νομοσχέδιο και μέτρα για την οικονομία αυστηρά και δεν τρέξαμε όλοι αμέσως να τα πραγματοποιήσουμε. Δεν είμαστε εμείς καλοπληρωτές; Αλλά βέβαια, κοιτάτε ότι μόνο ζητάμε ενισχύσεις και δάνεια, ότι μας δίνεται επιδοτήσεις και ερευνητικά προγράμματα και εμείς τρώμε τα λεφτά χωρίς να κάνουμε έργο. Βρε αν δεν είχατε και εμάς για να κινείται το ταμείο τι θα κάνατε; Για εσάς το κάνουμε. Ανησυχούμε γιατί αν έρθουμε όλες οι χώρες στο ίδιο οικονομικό επίπεδο τι θα κάνουμε; Δεν θα έχουμε με τι να ασχοληθούμε.

Τι μυαλό κουβαλάμε; Αναρωτιέμαι αυτό τον καιρό με όσα γίνονται. Τα σενάρια συνομωσίας και ανθελληνισμού δίνουν και παίρνουν. ΑΥΤΟΙ και ΕΜΕΙΣ. Δεν μπορούμε να ανεχτούμε το μεγάλο «Ως ΕΔΩ» τους, που επειδή δεν μπορούμε να το πούμε εμείς το λένε άλλοι.

 Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά μας είναι η επιλεκτικότητα της μνήμης, της όρασης, της συνείδησης, των δικαιωμάτων μας. Έχουμε την αίσθηση ότι με το να ανήκουμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση τους κάνουμε και χάρη. Επιλέγουμε να κοιτάμε ότι μας συμφέρει. Όταν αδικούμαστε στη χώρα μας πάμε στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια. Τα σεβόμαστε επειδή είναι δίκαια. Είναι τα ίδια δικαστήρια όμως που μας έχουν «γεμίσει» πρόστιμα. Τότε όμως είναι άδικα και δεν αναγνωρίζουμε τις αποφάσεις τους.

Άλλοτε τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τα αναγνωρίζουμε και άλλοτε γίνονται οι ξένοι που θέλουν να μας κάνουν κακό. Τα αναγνωρίζουμε όταν θέλουμε να τους ζητήσουμε και όταν μας ζητάνε λέμε «κοίτα εδώ είναι Ελλάδα , δεν περνάνε αυτά».  Γελαστήκαμε παιδιά περνάνε και εδώ αυτά. Γιατί το Ευρωπαϊκό χωριό χρησιμοποιείται μεταφορικά, δεν είμαστε χωριό και όσο γρηγορότερα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα.

Ένα άλλο θέμα που άκουσα είναι ότι γιατί να ασχολούνται μαζί μας; Αφού και η Ισπανία είναι τα ίδια χάλια με εμάς. Κάποιο συμφέρον έχουν από εμάς. Μήπως να ξεκαβαλήσουμε το καλάμι; Μήπως να αφήσουμε για λίγο τα σενάρια συνομωσίας ότι οι «έξω από εδώ» θέλουν να βλάψουν συγκεκριμένα εμάς και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είναι προσωπικό; Να δεις που η επιλεκτικότητα μας είναι σε τέτοιο βαθμό που αν η επιτροπή για την οικονομία ερχόταν καλοκαίρι θα λέγαμε ότι έρχονται τουρίστες και θα κάνει καλό στη χώρα μας αυτή η διαφήμιση!

Για να μας ηρεμήσω λοιπόν και να σταματήσουμε να πιστεύουμε ότι μόνο με εμάς τα έχουν βάλει όλοι εκείνοι οι «κακοί ξένοι» διάβασα σήμερα ότι οι αναλυτές της Γουολ Στρυτ μας αποκαλούν PIGS από τα αρχικά Πορτογαλία, Ιταλία, Ελλάδα, Ισπανία. Οπότε δεν ασχολούνται μόνο μαζί μας. Πολύ θα το θέλαμε αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη…

Θεωρώ ότι τώρα πληρώνουμε την σιωπή μας. Τη σιωπή τόσων χρόνων. Ακούγαμε ότι έτρωγαν λεφτά οι πολιτικοί μας, οι κυβερνήσεις μας. Ακούγαμε σκάνδαλα.  Ξέραμε για τους συναδέλφους μας σε όποιο χώρο και αν ήμασταν από τον αγρότη, τον εργάτη, τον καθηγητή, το δημόσιο υπάλληλο, τον οποιοδήποτε ότι κάποιος εκεί μέσα τα έτρωγε αλλά σιωπούσαμε. Βλέπαμε τις νέες τους επενδύσεις (μερσεντές, μπέμπες) από τα λεφτά που παίρνανε αλλά τους κουτσομπολεύαμε  μεταξύ μας και σταμάταγε εκεί. Ήρθε η ώρα να αλλάξει αυτό. Για εμάς. Ας αφήσουμε την ψευδαίσθηση ότι κάποια μέρα θα φτάσουμε στη θέση τους και θα τρώμε και εμείς και δεν θέλουμε να μας «καρφώσουν». Δεν θα γίνει. Οπότε δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε. Χρειάζεται αλλαγή πορείας από εμάς τους ίδιους. Όχι άλλα «κατηγορώ» και «καταδικάζω» κανέναν δεν ενδιαφέρουν πλέον αυτά. Αυτή τη στιγμή χρειάζονται πράξεις. Ένα δίκτυο ενωμένων ενεργών πολιτών που να ενδιαφέρεται και να δραστηριοποιείται για θέματα της χώρας μας. Όπως το κάνουν και οι ξένοι…

Deadline= προθεσμία!Αφιερωμένο σε όλους τους αναβλητικούς...

Λήξη προθεσμίας...Τον τελευταίο καιρό στη ζωή μου, τρέχουν ταυτόχρονα πολλά πράγματα.Εργασίες που ζητούν διεκπαιρέωση πριν τη λήξη της προθεσμίας.

Deadline σημαίνει προθεσμία. Βγαίνει απο το dead και το line και αυτό που σκέφτομαι έγω είναι ότι μέχρι την προθεσμία θα είσαι "νεκρός"...!!!Εξάλλου το deadliness σημαίνει φονικότητα και οι κάθε είδους προθεσμία σε σκοτώνει. Ψυχολογικά!!

   Το σχολείο αποτελεί το πρώτο μέρος που μαθαίνεις την έννοια της συνέπειας. Κάθε μέρα απο 6 χρονών σου δίνεται ένας βαθμός εργασιών που σαν καλό παιδάκι καλέισαι να ολοκληρώσεις μέχρι την επόμενη μέρα. Αν διεκπαιρεώσεις τις εργασίες σου ανταμοίβεσαι για αυτό και κάπου εκεί είναι που μαθαίνεις ότι χρειάζεται να προλαβαίνεις τις εκάστοτε προθεσμίες, να οργανώνεις το χρόνο σου και να είσαι συνεπής...ανάμεσα στις ανταμοιβές, τις τιμωρίες και τις ενοχές!

Γιατί το σχολείο πέρα απο τη βαθμολογική ανταμοιβή ή τιμωρία θέτει και ηθικά ζητήματα για τη συνέπεια σου ως μαθητής. Ο αναβλητικός μαθητής θα μείνει πίσω στην ύλη, θα αποτελέσει πρόβλημα και φυσικά οι δάσκαλοι και οι καθηγητές θα αναρωτιούνται "τι θα γίνεις; ή τι θα κάνουν με σένα που δεν διαβάζεις!"

     Δεν νομίζω ότι σαν μαθήτρια δεν ήθελα να μάθω ή να διαβάζω όσα μου έβαζαν....απλώς δεν προλάβαινα. Μετά απο τόσα χρόνια καταλαβαίνω ότι απλώς τα ανέβαλλα. ήθελα να έχω τον δικό μου ρυθμό. Για αυτό και έδωσα 2 χρονιές Πανελλήνιες γιατί απλά δεν πρόλαβα την πρώτη!

Και αν τότε οι Ερυνίες με κυνηγούσαν κάθε φορά που δεν είχα διαβάσει το μάθημα της επομένης ή για κάποιο τέστ. Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Οι Ερινύες έρχονται,με βρίσκουν τους ανοίγω την πόρτα, αράζουμε στον καναπέ, τους βάζω καφέ και τα συζητάμε. 

Η ψευδαίσθηση που είχα παλίοτερα ότι μετά το σχολείο ή το Πανεπιστήμιο θα ορίζω τη δουλειά μου και τις προθεσμίες μου έχει χαθεί. Πάντα θα υπάρχει μια αξιολόγηση και μαζί του ένας ορισμένος χρόνος για να κάνω κάτι. 

Έτσι λειτουργει το πράγμα για να προχωράει. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι όταν όλα τρέχουν χρειάζεται να τρέξεις και εσύ μαζί τους. Είναι όπως όταν κατεβαίνεις στο κέντρο της Αθήνας για ψώνια μια κανονική μέρα που οι άλλοι δουλεόυν και τρέχουν γύρω σου, πάνε όλοι κάπου βιαστικά και πας και εσύ και κάποια στιγμή λές "εγώ γιατί τρέχω?" Τρέχεις γιατί τρέχουν όλοι.

Ψυχραιμία όμως, το καλό είναι ότι δεν είμαι μόνη μου. Έχω μαζί μου έναν ολόκληρο λαό που έχει πάρει ένα σωρό πρόστιμα απο προθεσμίες που έχουν λήξει και οι άλλοι συμβιβάζονται και μας δίνουν παράταση στην παράταση. Τι να κάνουν κι αυτοί; Ας ελπίσω να πάρω και εγώ καμιά παράταση γιατί πλέον έχω αποδεχτεί ποια είμαι...Είμαι αυτή που τη μια μέρα θα πανικοβάλλεται που έχει αφήσει τόσες δουλειές χωρίς να τις κάνει και την άλλη μέρα θα τις κάνει όλες μαζί τρέχοντας!!