Κυριακή 24 Ιανουαρίου 2010

ΌΧΙ

   Αυτή η μικρή λεξούλα αποτελεί την μια απο τις Εθνικές μας Εορτές! Ο λαός τα ξημερώματα της 28ης Οκτώμβρη μέσω του δικτάτορα Μεταξά αρνήθηκε στην γείτονική μας Ιταλία το περάσμα των Ιταλικών στρατευμάτων απο την χώρα μας.  Αποτελεί μια ηρωική στιγμή της ιστορίας αυτού του λαού ακόμα και μετά απο τόσα χρόνια.
2010 τώρα και αναλογίζομαι την αξία αυτής της λέξης. Το "όχι" αποτελεί μια άρνηση. Είναι η πιο ξεκάθαρη δήλωση να αρνηθείς. Δεν χωράει αμφισβήτηση. Απο την στιγμή που την προφέρεις ο δέκτης της αναγνωρίζει την πρόθεση σου. Το ερώτημα που με ταλανίζει τον τελευταίο καιρό είναι Πόσο εύκολο τελικά είναι να λες όχι; Να ξεκαθαρίζεις στον άλλο ότι δεν είσαι διατεθιμένος να αποδεχτείς;
Γιατί το όχι να δημιουργεί ζητήματα σε αντίθεση με το ναί; Γιατί η άρνηση σου να δημιουργεί μια κατάσταση, ενώ η δεκτικότητα σου να μην εγείρει ερωτήματα αναζήτησης αιτιών.
Η συνεχόμενη δεκτικότητα είναι  το ίδιο προβληματική με την συνεχόμενη άρνηση. Στην μια περίπτωση όμως δε δημιουργεί προβληματα στους άλλους ενώ στην άλλη γίνεσαι ενοχλητικός.
Χρειάζεται να διδαχθούμε την άρνηση. Να δούμε το υγιές σημείο της όλης κατάστασης. Να είναι ένα όχι που να μας αντιπροσωπεύει και να αφαιρέσουμε τις ενδεχόμενες ενοχές ή δυσαρέσκειες που μπορεί να προκαλέσει στους άλλους. αρκεί να θυμόμαστε 2 πράγματα. 1ον ότι το να δέχεσαι πράγματα που θέλεις να αρνηθείς καταπιέζεις τον ίδιο σου τον εαυτό και 2ο ότι στην τελική κανένας δεν θα είναι ευχαριστημένος μαζι σου αν δεν είσαι εσυ ευχαστιστημένος με τον εαυτο σου, όσα ναι και αν πεις.
Τέλος, χωρίς εκείνο το όχι τότε μπορεί τώρα να ήταν αλλιώς τα πράγματα....

Κυριακή 17 Ιανουαρίου 2010

H φοροεισπράκτορας ξαναχτυπά!


 Ήμουνα μικρό κοριτσάκι όταν έβλεπα έναν τύπο πάνω σε μια βάρκα χωρίς νερό να τραβάει κουπί και ειλικρινά τον συμπονούσα πάρα πολυ έτσι όπως ίδρωνε και αγκομαχούσε...
Και έπειτα ερχόταν η επιγραφή που ανακούφιζε τον βασανισμένο: ''ΑΓΑΠΑΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ; ΑΠΟΔΕΙΞΗ".
Τότε ήταν η πρώτη φορά που ρώτησα την μαμα μου τι είναι απόδειξη;
Στο δημοτικό βλέπεις μας είχαν μάθει τη λέξη αποταμίευση, πολύ δύσκολη λέξη και έννοια τότε και τώρα περισσότερο! Την λέξη απόδειξη όμως δεν μας την είχαν μάθει... Ίσως η δασκάλα μου να έκανε ιδιαίτερα μετα το σχολείο για αυτό να μην την είχε μάθει ούτε εκείνη αυτή τη λέξη.
Απόδειξη, μου απάντησε η μαμά μου είναι ένα χαρτάκι που σου δίνουν όταν έχεις αγοράσει κάτι.
Ααααα μάλιστα, είχα πει τότε και προσπαθούσα με βάση τον ορισμό που μου είχε δώσει η μαμα μου να συνδυάσω στη μνήμη μου αυτό το χαρτάκι για να το καταλάβω. Επειδή δεν βρήκα κάτι. Άρχισα να παρατηρώ μετά τον ορισμό για να την δώ και να καταλάβω καλύτερα τι είναι.
  Τα χρόνια πέρνούσαν και ο ορισμός της απόδειξης είχε αλλάξει και μάλιστα με εμπειρικό τρόπο.
Απόδειξη είναι ένα χαρτάκι που άμα το ζητήσεις σου κάνουν έκπτωση σε αυτό που αγοράσες.
Υπήρχαν βέβαια και περιπτώσεις που αγόραζα στην ίδια τιμή κάτι και το χαρτάκι αυτό δεν μου το έδιναν. Τότε ήμουν μ..... ή απλώς είχε περάσει η μόδα του διαφημιστικού σποτ και είχαμε γυρίσει σε άλλες εποχές.
    Μα τώρα η εποχή άλλαξε! Μια νέα εποχή ήρθε και μαζί της ένας νέος ορισμός της απόδειξης.
Αποδειξη τώρα είναι ένα χαρτάκι που πρέπει να το μαζεύεις για να σε ανταμείξει το κράτος για το πόσο καλός πολίτης είσαι! Ακόμα βέβαια δεν έχουν όρίσει το μέγεθος της ανταμοιβής αλλά απ'ότι ακούω πρέπει να είναι κάτι πολύ μεγάλο.
Εμπρος λοιπόν πολιτες αυτής της χώρας, ξεχυθείτε στα μαγαζιά, εστιατόρια, περίπτερα με τα πόδια ή με ταξί και γεμίστε τα πορτοφόλια σας με αποδείξεις! Χαρτι το ένα, χαρτί και το άλλο έχουν αξία!
Ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί άυριο να ανταλλάσουμε αποδείξεις. Θα λέω στον περιπτερά να σου πω αν σου δώσω μια απόδειξη απο μπότες και αποτρίχωση μου δίνεις ένα πακέτο τσιγάρα;





Δευτέρα 4 Ιανουαρίου 2010

Καλή Χρονιά!!!!!

          Ο νέος χρόνος μπήκε...και έκανε εντυπωσιακή είσοδο!!! Παραμονή Πρωτοχρονιάς σε σπίτι ξαδέρφου ενα γεμάααααατο τραπέζι με 225 φαγητά και 320 σαλάτες γιατί η υγιεινή διατροφή δεν θα μπορούσε να λέιπει απο το πρωτοχρονιάτιο τραπέζι μας και αυτό το χρόνο.
     Η σαλάτα κάνει τη διαφορά
πως να το κάνουμε. Εκεί που έχεις γεμίσει ένα πιάτο γεμάτο ρολά (όλα βγαίνουν σε ρολά πλεόν) κοτόπουλο,κιμά, γαλοπούλα, να βάλεις και λίγο χοιρινό να δοκιμάσεις και εκείνο το σουφλέ, να μη βάλεις και λίγο ρύζι; βάλε και καμιά πατάτα ντε.
"Αχ καλέ αυτό δεν το δοκίμασα βάλε μου λίγο απο Αυτό"
"Απο Αυτό;"
"Ναι, ναι".
Σε κάθε τραπέζι θα υπάρχει και ένα Αυτό και στάνταρ θα θέλεις να το δοκιμάσεις. Εξού και το δεν θέλω να το μάθω,θέλω να το φάω . Έτσι με αυτά και με κείνα το πιάτο έχει γεμίσει, θα χώραγαν και σε δεύτερο αλλά για να μην είσαι και γύφτος να ζητήσεις δεύτερο,κάθεσαι δίπλα στον αγαπημένο του τραπεζιού που γεμίζει και αυτός το πιάτο αλλά δεν τα τρώει.
(Οδηγίες προς τραπεζομένους: Ο αγαπημένος του τραπεζιού
 Συνήθως είναι γυναίκα, όχι πολύ αδύνατη γιατι μπορεί να αποδειχτεί οτι τρώει 3 φορές ό,τι τρως αλλά εχει ταινία, με καμπύλες αλλά όχι εκεί που θέλουν οι άντρες γιατί αν τις παίρνει εκεί δεν θα θέλει να τις χάσει.... είναι αυτή που θα τη στενεύει το φόρεμα, οπότε ή δεν έπιασε η δίαιτα ή τα κιλά είναι πρόσφατα οπότε θέλει να τα χάσει άμεσα).Έτσι πλησιάζεις, κάθεσαι δίπλα της και διακριτικά της τσιμπάς καμιά πατάτα για να τη βοηθήσεις στο δύσκολο αγώνα της!
Αχ και τώρα βλέποντας το πιάτο σου όλο χαρά που τα κατάφερες ποια είναι αυτή που σε φυγαδεύει απο τις Ερινυές; Ποια σε σώζει βρε; Η ΣΑΛΑΤΑ!!!! είναι και εκείνη εκεί, ψιλοχαμένη στην άκρη συνήθως, κάτι πράσινο με σάλτσα όμως όσο μικρή και αν είναι έχει τη μεγαλύτερη σημασία.
Όλα ξεκινούν και τελειώνουν σε αυτή. Όταν ξεκινάει το σερβίρισμα,μπάινει πρώτη στο παιχνίδι και είναι συνήθως απο τις τελευταιες σου μπουκιές για να μπορεί να πεις μετά... Εγώ έφαγα λίγο σαλάτα και........ Η σαλάτα έχει τη θέση του Πάπα σε ένα τραπέζι. Είναι αυτή που όσο και αν έχει φάει μόλις την ονομάζεις στην λίστα,σου δίνεται άφεση!
     Αφού λοιπόν τελειώσει και το τραπέζι με τα 545 φαγητά σειρά έχουν τα γλυκά... Πως μπορείς να αντισταθείς; Είναι γλυκός ο πειρασμός! και ο πειρασμός είναι γλυκό.Έρχεται κα η πίτα του Βασιλή για να βρούμε τον τυχερό της χρονιάς. Εμένα πάντως αν με ρωτούσες θα προτιμούσα να βάζαμε το φλουρί σε τούρτα γιατί θα την έτρωγα έχει δεν έχει φλουρί,είναι απο μόνη της φλουρί.
     Έπειτα περιμένεις να παέι δώδεκα....με γεμάτη κοιλίτσα κοιτάς το ρολόι να μπεί η χρονιά.
Και τότε είναι που έφαγα το σοκ. Στο μεταίχμιο του 09 με 10. Η τηλεόραση μου δείχνει τον Κακλαμάνη. Φύγε απο μπροστα μου βρε. Έχω τόσες ελπίδες για τη νέα χρονιά. Γιατί μου το χαλάς; Δεν έφυγε όμως έγκαιρα.Τον άκουγα να μετρά ανάποδα και νόμιζα ότι το μέτρημα ήταν για το πόση υπομονή μου μένει μέχρι να σιχτηρίσω που βάλαμε νετ για να άλλαξει ο χρόνος!
Και άλλαξε κα τρέχαμε όλοι γύρω απο το τραπέζι για να αλληλοφιληθούμε. Ειλικρινά είναι απο τις λίγες στιγμές που θα ήθελα αυτά τα οικογενειακά του μεγάλου σογιού να βιντεοσκοπούνται. Θα φαινόντουσαν πολλά, το ύφος που έχει ο ανιψίος όταν φιλάει τη θεία, ο γαμπρός την πεθερά, η κουνιάδα τη νύφη, η μάνα την κόρη, ο πατέρας τον γιό, τα ξαδέρφια που συμπαθιούνται, τα ξαδέρφια που δεν γνωρίζονται,η γιαγιά τα εγγόνια. Ποιος τρέχει να φιλήσει και ποιος τρέχει να ξεφύγει.Αυτά είναι δείγματα για έρευνες! 
Πέρασε η ώρα ξεκινάει το χαρτί, τελειώνει το χαρτί, γυρνάμε σπίτι και μένω εκεί. Φέτος δεν πήγα πουθενά. Το στομάχι μου με εκδικήθηκε που δεν του φέρθηκα και τόσο καλά.Τα υπόλοιπα είναι καλά κρυμμένα μυστικά της λεκάνης! Το 2010 ομολογώ ότι μου μπήκε και μου βγήκε επώδυνα σε ένα βράδι. Ελπίζω να μην είναι σκατά αυτή η χρονιά!
Κλείνοντας, εύχομαι σε όλους τα καλύτερα!Ατομικά και ως κοινωνία. Να είστε όλοι καλά