Η πιο δύσκολη άσκηση!

      Κυριακή σήμερα και όπως συνηθίζω τα τελευταία χρόνια τις Κυριακές τα απογεύματα σκέφτομαι τι έχω να κάνω την βδομάδα που έρχεται. Δεν ξέρω όταν ο Τσιτσάνης τραγουδούσε το "συννεφιασμένη Κυριακή" να σκεφτόταν αυτά που είχε να κάνει απο Δευτέρα αλλά εγω κάθε Κυριακή ομολογώ ότι ψιλο συννεφίαζω!

     Σήμερα όμως ήταν κάτι διαφορετικό. Το απόγευμα λίγο πριν πέσει ο ήλιος έκανα μια βόλτα στην παραλία(το ιώδειο έχει αγχολυτικές ικανότητες) και όταν κάθισα για λίγο να  κοιτάξω τη θάλασσα άρχισαν και οι σκέψεις του τι υποχρεώσεις έχω για την βδομάδα. Και ξαφνικά σαν θαύμα(αλληλούλια!!!) είπα: ΣΤΟΠ.

    Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι δεν είναι απλώς ο χρόνος που καταναλώνω καθημερινά σε όσα κάνω άλλα και ο χρόνος που καταναλώνω, που είναι περισσότερος, στο να σκέφτομαι τι έχω να κάνω. Και οι μέρες και οι βδομάδες περνάνε έτσι... και το χειρότερο είναι ότι κοιτάω αυτά που δεν έκανα ή δεν έχω κάνει ακόμα ή δεν πρόλαβα ή χρείαζεται να κάνω...ουφ!

       Και έτσι...απλά στάθηκα και επέλεξα να κοιτάξω ποια είμαι όχι μέσα απο αυτά που θα (πρέπει) να κάνω αλλά απο αυτά που έχω καταφέρει ως εδώ! Την προηγούμενη κιόλας μέρα είχα ακούσει ευχαριστώ για όσα έκανα απο άλλους. Μήπως έπρεπε να πω και ένα ευχαριστώ σε μένα; ή ένα "μπράβο";

       Και τα είπα και ένιωσα πάρα πολυ όμορφα και γύρισα σπίτι και τηλεφώνησα σε φίλους που είχα καιρό να μιλήσω γιατί έτρεχα και "δεν είχα χρόνο" και κανόνισα και καφέδες και μίλησα με τους γονείς μου και συνέχισα να νιώθω ακόμα καλύτερα.

       Και σε ένα απο αυτά τα τηλεφωνήματα έμαθα και την ιστορία που θα μοιραστώ μαζί σας. Σε μια ομάδα ψυχοθεραπευτών τέθηκε μια άσκηση. Η εκπαιδεύτρια(leader) της ομάδας είπε ότι σήμερα θα κάνουν την πιο δύσκολη άσκηση. Θα έπρεπε να σηκωθεί κάποιο μέλος και να ανακοινώσει στην ομάδα τις επιτυχίες του και πόσο καλά τα έχει καταφέρει μέχρι τώρα. Δεν σηκώθηκε κανείς.

       Η δεύτερη ιστορία είναι προσωπική. Σε μια βόλτα μου πέρασε δίπλα μου μια όμορφη κοπέλα που χαμογελούσε ,ήταν πραγματικά εντυπωσιακό το  ζεστό της χαμογελο. Μου ήρθε μια επιθυμία να της πω ότι έχεις πολύ ωραίο χαμόγελο αλλά δεν το έκανα. Ντράπηκα και φοβήθηκα την αντίδραση της. Μετά από λίγα λεπτά κάποιος με έσπρωξε και με ευκολία του λέω: "στραβωμαρα έχεις;"  Άρχισα να συγκρίνω τις δυο μου αντιδράσεις. Είναι παράδοξο ότι το να πω σε έναν άγνωστο κάτι καλό ντράπηκα ενώ να του μιλησω άσχημα όχι. Δεν θα πω που κατέληξα  τώρα, θα ήθελα να αναρωτηθούμε όλοι μαζι το γιατί.

      Το σημερινό μου συμπέρασμα είναι ότι πάντα θα έχω υποχρεώσεις και όλο θα αυξάνονται όσο περνάνε τα χρόνια και ακόμα και εμπειρία να αποκτήσω η αίσθηση της ευθύνης που θα έχω δουλεύοντας με ανθρώπους δεν θα μειώνει το άγχος μου. Όμως έτσι είναι τα πράγματα. Αυτό που μπορώ να αλλάξω είναι το τρόπο που τα βλέπω.Αν είμαι σε ένα σημείο Χ στη γραμμή του χρόνου που έχει ένα σημείο Β που θέλω να φτάσω, να σταματώ και να κοιτάω με χαρά το σημείο Α που ξεκίνησα και όλα όσα έκανα με ή χωρίς βοήθεια για να φτάσω στο χ!

Fight Club

        Σήμερα θέλω να ασχοληθώ με μια ταινία που είδα χθες το βράδι. Άργησα 10 χρόνια να την δω(προβλήθηκε για 1η φορά το 1999) και όταν έλεγα σε φίλους και γνωστούς ότι δεν την είχα δει ποτέ υπήρχε μια σχετική αναστάτωση! Όλοι λέγαν για το τέλος πόσο καταπληκτικό είναι!!!

    Μμμ για να δούμε λίγο λοιπόν αυτήν την ταινία... (με λίγο υπερβολή και άφθονο χιούμορ).

Σε γενικές γραμμές λοιπόν μας παρουσιάζει ένα τύπο ό οποίος πάσχει απο αυπνία, για μέρες έχει να κοιμήθει και απελπισμένος πάει σε ένα ψυχίτρο για να του χορηγήσει υπνωτικά. Ο γιατρός δεν του χορηγεί γιατί θεωρεί ότι ο πρωταγωνιστής μας δεν τα έχει ανάγκη αφού δεν έχει βιώσει τον πραγματικό πόνο και τον στέλνει να παρακολουθήσει μια ομάδα ψυχοθεραπείας. Ο τύπος μετα την πρώτη συνεδρία χαλαρώνει καταφέρνει να κοιμηθεί και εθίζεται σε αυτές τις ομάδες γεμίζοντας την βδομάδα του για να κλαίει να ηρεμεί και να κοιμάται. Ξάφνου εμφανίζεται μια γυναίκα που αφού αρχίζει να εισχωρεί στις ομάδες που πήγαινε και αυτός αντιλαμβάνεται ότι είναι και αυτή σαν εκείνον.

Αποφασίζει να της μιλήσει και κανονίζουν να χώρίσουν την βδομάδα σε ξεχωριστές συνεδρίες για να μην συναντιούνται. Όλο αυτό το διάστημα περνάει και μηνύμα απο τις σκέψεις του πρωταγωνιστή για τον τρόπο ζωής μας ότι είμαστε καταναλωτές, ότι δεν κανουμε την ζωή που θέλουμε, ότι έχουμε κλειστεί στους εαυτούς μας κτλ.

Εκεί λοιπόν σε ένα ταξίδι εξαιτίας της δουλειάς του γνωρίζει τον συμπρωταγωνιστή του. Είχανε μια κουβεντούλα και ανταλλάσουν τηλέφωνα. Γυρνώντας σπίτι ο τύπος βλέπει το σπίτι του να έχει πάρει φωτιά και μαζί όλα του τα έπιπλα. Τηλεφωνεί στον νέο του φίλο βγαίνουν , τα λένε, του ζητάει να μείνει σπίτι του και πλακώνονται και στο ξύλο. Απο εκεί και πέρα μένουν μαζί, δημιουργούν μια λέσχη ξύλου που είναι μυστική μαζεύεται όλο και πιο πολυ κόσμος και πλακώνονται ο τυπάς νιώθει πολύ άντρας και πολύ δυνατός, ο φίλος του κάνει ερωτική σχέση με την κοπέλα,ο τυπάς εξαρτάται απο τον φίλο του και κάνει ότι του λέει, προσπαθεί να πιάσει πάτο, δημιουργείται ένας ολοκληρος στρατός κάνοντας βανδαισμούς έχει προχωρήσει αυτη η λέσχη ξύλου σε πολλές πολιτείες της Αμερικής κτλ.

          Και ξαφνικά................ Εκπληκτικό! το κοινό παρακολουθεί με κομμένη την ανάσα ότι τελικά ο πρωταγωνιστής έχει διασχιστεί! Μεχρι τώρα νομίζαμε ότι ό ένας ήταν ο ψυχάκιας και ο τύπος μας δεν θα άφηνε τον ψυχάκια να το φτάσει στα άκρα. Άλλα λάθος νομίζαμε. Ήταν ένας άνθρωπος με διπλή ζωή!Με διχασμένη προσωπικότητα. Ο καημενούλης μας... Τι θα κάνε τώρα?πως θα σταματήσει τον ίδιο του τον εαυτό απο την καταστροφή που έχει ετοιμάσει;Αφού πλακώνεται για ώρα με τον εαυτό του τελικά τα καταφέρνει ο ηρωας μας! βρίσκει τη λύση ... πυροβολέι το κεφάλι του...σώνεται έρχεται και η κοπέλα( έπρεπε να παίξει και αυτή τι την πληρώνουμε;) και τελικά της ομολογεί ξέρεις ότανμε γνώρισες περνούσα μα δύσκολη φάση. Γίνονται πολλαπλές εκρήξεις και τελειώνει.Ωραία, αληθινή, ωμή, επαναλαμβανόμενη βια.

           Αχα!Για να το παμε λίγο παλι τωρα που μάθαμε το τέλος. Δηλαδή αυτός μια μέρα έβαλε φωτιά στο σπίτι του(πειστικο), πηγε και τ ήπιε σε ένα μπαρ μόνος του, βγήκε έξω και άρχισε να αυτομπουκετώνεται για μέρες και μόλις τον είδαν άλλοι τύποι απο το μπάρ είπαν κατι ξέρει παραπανω αυτός ας μην τον αφήνουμε να αυτοδέρνεται ας του ρίξουμε και εμείς λίγο ξύλο, τον ακολουθούν σαν θεό κτλ....μμμ εγώ τώρα γιατί δεν πείθομαι; Ποιο είπαμε τελικά ότι ήταν το μήνυμα;

Παρακαλώ διαφωτίστε με γιατι κάπου το έχω χάσει...

          Δεν είμαι κριτικός ταινιών... ευτυχώς υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν απο αυτά. Εγώ άλλο έχω σπουδάσει και με βάση αυτό μπορώ να μιλήσω. Τα δικά μου τα βιβλία λένε ότι ένα άτομο μπορεί να μάθει χρησιμοποιώντας τις αισθήσεις του και τον εγκέφαλό του. Ανάλογα όμως ποια αίσθηση χρησιμοποιεί η πληροφορία και κατ'επεκταση η μάθηση του θα είναι πιο μόνιμη. Εξηγώ... Όταν ένα άτομο διαβάζει χρησιμοποιώντας την αίσθηση της όρασης ενεργοποιεί την διαδικασία της αντίληψης μόνο απο μια άισθηση.Οπτικός τύπος που λέμε. Έχουμε και τον ακουστικό τύπο και τον κιναισθητικό τύπο. Μπορούν να μάθουν ενεργοποιώντας κάθε φορά και μια άισθηση.

Όμως όσο και αν μαθαίνεις με μια αίσθηση ενεργοποιημένη μπορείς να μάθεις περισσότερο με ταυτόχρονη ενεργοποίηση των αισθήσεων.

          Όλοι οι τύποι ενώνονται σε ένα βίντεο. έχουμε όραση, ακοή, δράση, κίνηση....Έτσι αν τα ποσοστά μάθησης σε τύπους ξεχωριστά κυμαίνονται απο 25%μέχρι και 40% με την ταυτόχρονη ενεργοποίηση των αισθήσεων μπορόυμε να έχουμε μέχρι και 80% επιτυχία!!!! Δηλ αφομοίωση της πληροφορίας και μνημόνευση της. Δεν αρκεί μόνο να αντιληφθούμε κάτι αλλά να το μνημονεύσουμε και να μπορούμε να το ανακαλέσουμε όταν θέλουμε για να πούμε ότι το έχουμε μάθει.

            Φυσικά στην ελληνική πραγματικότητα της σχολικής μας ζωής δεν είχαμε την πολυτέλεια οι εκπαιδευτικοί μας να χρησιμοποιούν τέτοιου είδους στρατηγικές μάθησεις. Βλέποντας ένα σχεδιάγραμμα της μάχης του Μαραθώνα διαφέρει απο το να δείς την τακτική των Σπαρτιατών στους "300" και να βρεις και έναν ήρωα να ταυτιστείς.

          Με βάση αυτά, σχολιάζω ταινίες γιατί θεωρώ ότι χρειάζεται να προστατεύεις τον εγκέφαλο σου απο μηνύματα που καθένας θέλει να σου περάσει. Δεν περιμένω να με προστατεύσει μια εξωτερική αρχή προτιμώ να έχω την ελευθερία επιλογής. Δυστυχώς βία βλέπω πντού γύρω μου στον ελεύθερο μου χρόνο θα ήθελα να τον περάσω με κάτι πιο δημιουργικό!

                                                                                                                                 Περιμένω τα σχολια σας πλάκα έχει!

Σήμερα θα πάω με τη μαμά μου να δω το τέλος του κόσμου!!

   Μια φράση απο παιδάκι (10 ή 11 χρονών)όταν σχολούσε απο το δημοτικό και με όλο ενθουσιασμό έκανε τον φίλο του να ζηλέψει λέγοντας του τα σημερινά του σχέδια!
     Το τέλος του κόσμου...άρχισα να αναρωτίεμαι πόσες φορές έχω "δει" το τέλος αυτού του κόσμου τα τελευταία χρόνια. Απ' όσο έχω παρακολουθήσει έχει πάει να καταστραφει απο μετεωρίτη, εξωγήινους,λάβα στον πυρήνα της γης κάμποσες φορές. Έχει πάει να καταστραφεί απο οικολογική καταστροφή που έχει υποστεί τόσα χρόνια 2 με 3 φορές (μην ξεχνάμε να ανακυκλώνουμε παιδιά). Έχουν πέσει φονικοί καταστροφικοί ιοί. Ρομπότ που αφού έχουν φτιαχτεί απο τους ανθρώπους δημιουργούν συνείδηση και φυσικά βασικό μέλημα και στόχος είναι να καταστρέψουν τον κόσμο.Γιγάντια ζώα, τέρατα και δείνόσαυροι έχουν προσπαθήσει χωρίς επιτυχία.  Μέχρι και ο διάλος έχει πάει να τον πάρει αυτό τον κόσμο αρκετές φορές.
   Τις περισσότερες φορές έχουμε σωθεί!! Άλλες φορές με μερικές απώλειες όπως να έχουν πέσει σπίτια, να έχει καεί κάποιο κομμάτι της γης, να έχουν χαλάσει όλα τα ραντάρ και τα μηχανικά γενικά ώστε να πέφτουν αεροπλάνα και βαπόρια συνειδητοποιώντας πόσο χρήσιμα τελικά το ηλεκτορμαγνητικό δίκτυο!(ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Tesla).Άλλες πάλι φορές ο λαουτζίκος είχε άγνοια για το τι επρόκειτο να συμβεί και δεν μπόρεσε να ποτέ να δείξει την ευγνομωσύνη του που είναι ακόμα ζωντανοί. Ένω τις περισσότερες φορές έχει λάβει ένα μήνυμα για την επικείμενη καταστροφή προτελευταία στιγμή και περιμένει με άγχος το τι πρόκειται να ακολουθήσει...φυσικά ενημερώνεται απο τα καταφύγια ή τα μπαρ μέσω μιας τηλεόρασης.(Αυτό θα πει  σωστή ενημέρωση!)
              Ποιοι μας έσωσαν; Κάποιοι εκλεκτοί που είχαν γνώση, εξυπνάδα, μυική δύναμη, ολά αυτά μαζί ή και ξεχωριστα.Γνώριζαν τον τρόπο να νικήσουν. Άλλες φορές επιστημονικά, άλλες φορές με ξύλο και όπλα, άλλες φορές με εξορκισμούς. Ρίσκαροντας τη ζωή τους για το κοινό καλό.
       Λίγες φορές στην ιστορία του κινηματογράφου ο κόσμος έχει καταστραφεί. Δεν τον βλέπουμε και πολύ κατεστραμένο,βλέπουμε αυτούς που σώθηκαν τελικά και θα συνεχίσουν το είδος μας!Και νιώθουμε καλά για αυτό.
     Αλήθεια όταν παρακολούθουμε αυτές τις ταινίες έχουμε σκεφτεί μήπως τελικά ανήκουμε σε αυτούς που το μαθαίνουν προτελευταια στιγμή ή που δεν το μαθαίνουν ποτέ;
        Όμως το βασικό μου ερώτημα είναι τι προσφέρει τελικά όλη αυτή η υπερπροβολή μιας επικείμενης καταστροφής του κόσμου;
Συνειδητοποιούμε παρακολουθώντας αυτές τις σκηνές και αυτό το επαναλαμβανόμενο σενάριο την φθαρτότητα ;
       Την προσωπική μου θνησιμότητα και των αγαπημένων μου προσώπων μπορώ να την συλλάβω μέσα απο την καθημερινότητα μου. Όμως την ολοκληρωτική καταστροφή δεν θέλω.Θέλω να πιστεύω ότι και μετά απο μένα ο κόσμος θα υπάρχει. Είναι τόσο εγωιστικό αυτό; Θέλω να το πιστεύω για τα όνειρα μου και την μικρή(σε διάρκεια) ζωή μου.
                                                          Είναι αυτό που πουλάει;
   Διασκεδάζουμε;ψυχαγογούμαστε; μπαίνουμε σε σκέψεις μετά απο όλες αυτές τις σκηνές; Είναι αρκετά ισχυροί οι μηχανισμοί αμυνας μας ώστε να μην επηρεαζόμαστε απο όλα αυτά και να τα περνάμε στα "άχρηστα" του μυαλού μας;
Ή μήπως όχι; Μήπως επηρεαζόμαστε;μήπως δεχόμαστε ψυχολογική βία;
              Είμαι μόλις 25 χρονών και απο τότε που μπορώ να θυμηθώ εμένα διάφορες ημερομηνίες (6/6/1996,2001,2012)και άλλες τόσες που δεν θυμάμαι, έχει γεννηθεί ο Αντίχριστος(με βασικό σκοπό την καταστροφη του κόσμου), πάμε για τον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο και περιμένω και μια καταστροφή του απο σεισμούς λοιμούς και καταποντισμούς.
Γιατί; Φυσικά δεν είναι φαινόμενο των εποχών. Απλώς νομίζω ότι τώρα η απειλή έχει αρχίσει να θολώνει. Δεν είναι τόσο συγκεκριμένη." απο αυτό" αλλα απο κάτι που δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο. (την ημερομηνία όμως μπόρεσαν κι την ξεκαθάρισαν)
            Ο άνθρωπος δημιουργεί ένα περιβάλλον ασφάλειας. Δεν είναι κάτι τυχαίο ή κάτι που μπορείς απλά να μην κάνεις. Χωρίς την ασφάλεια δεν ζεις. Για αυτό και δεν σκέφτεσαι καθε μέρα τη μέρα που θα πεθάνεις.Για να ζήσεις. Για αυτό και δεν λες αύριο μπορεί να με πατήσει ένα αυτοκίνητο δεν θα κάνω αυτο.
           Φανταστείται κάποιον να λέει:"εντάξει αφου τοτε τελειώνει ο κόσμος τι νόημα έχει να κάνω αυτό και το άλλο για μένά;" Το 1ο θα είναι πολύ μεγάλη η απογοήτευση του όταν έρθει εκείνη η μέρα και ο κόσμος συνεχίσει να υπάρχει. Το 2ο πόσο άγχος και φόβο θα έχει βιώσει.Το 3ο με τι εφόδια να αναζητήσει απαντήσεις στο βασικό ερώτημα της ζωής μας...Ποιο είναι το νόημα της ύπαρξης;
        Έχω καταλήξει ότι η εξουσία χρησιμοποιεί μέσα για την διατήρηση της. Ένα είναι το να δημιουργεί ανισότητες, άλλο το να δημιουργεί εξαρτήσεις και ανάγκες και τέλος να δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια.
Επιλέγω συνειδητά λοιπόν να μην παρακολουθώ την καταστροφή του κόσμου στον κινματογράφο. Επιλέγω επίσης συνειδητά να "κάνω ότι περνάει απο το χέρι μου"για να μην υπάρξει οικολογική καταστροφή. Φροντίζω ακόμα ώστε να μην υπάρξει η χειρότερη καταστροφή του κόσμου που για μένα είναι η αποξένωση και η αδιαφορία για τον άλλον.



     

Το καλύτερο κυνήγι!

       Το καλύτερο κυνήγι είναι το κυνήγι για το καλύτερο! Για το καλύτερο μέλλον, για το καλύτερο παρόν ακόμα και το καλύτερο παρελθόν προσπαθούμε να αποκτήσουμε.

       Θελουμε να έχουμε την καλύτερη δουλειά, τους καλύτερους φίλους, τους καλύτερους γονείς, αντρες, γυναικες, σώμα, μυαλό.

      Να είμαστε σε όλα οι ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ και αν τύχει και κάτι δεν είναι το καλύτερο δεν προσπαθούμε να αποδεχτούμε ότι εντάξει υπάρχει και κάτι στο οποίο δεν τα πάω καλά αλλά τοποθετούμε όλες τις δυνάμεις μας εκεί. Στο να καταφέρουμε και αυτό ή το αξιολογούμε λίγο και αν δεν μας κάνει το παρατάμε γιατί δεν θέλουμε στη ζωή μας κάτι που να μας υπανθυμίζει ότι δεν τα κάναμε και τοσο κάλα.

       Γιατί;

Το πιο έυκολο θα ήταν να τα ρίξουμε στην γενιά....τη δικιά μου, δικιά τους, δικια σας που δεν τα έκανε τόσο κάλα (όσο εμείς οι καλύτεροι)...

Το ακόμα ευκολότερο είναι να τα ρίξουμε στο σύστημα. Αυτό μας απροσανατολίζει για να μπορέσει να ενισχύεται η οικονομία του.

Έπειτα σε οικογένεια....

Σε μας τους ίδιους φτανουμε ποτέ;

     Γιατί μπορεί να είμαστε "καλύτεροι" όμως δεν είμαστε και τόσο καλοί στην ανάληψη ευθυνών. Αν αποδεχόσουν επιτέλους ότι δεν χρειάζεται να έχεις όλα αυτά τα καλύτερα.
 Μπορείς να συνεχίσεις να ζεις με αυτά που έχεις τώρα χωρίς να τα παρατήσεις για κάτι καλύτερο.Τι θα γίνει; φοβάσαι μήπως βολευτείς με το μέτριο και χάσεις το καλύτερο;

      Η γή, ο κόσμος υπήρχε και πριν απο εμας τους καλύτερους και δεν μπαινω στον πειρασμό να δω ιστορικά ποιοί ήταν και γιατί ήταν οι "καλύτεροι" μιας εποχής.

Αυτά προς το παρόν. Πρέπει να πάω στη δουλειά που θα' θελα να ήταν καλύτερη!