Εσυ τι θα κάνεις τα χρήματα σου;

Ένα ερώτημα που ταλανίζει τους πολίτες αυτής της χώρας. Όχι φυσικά την γενιά των 500 και κάτι ευρώ,αλλά των γονιών τους. Της γενιάς του πολυτεχνείου και του 81' , του Τσοβόλα δώστα όλα. Μιας γενιάς που οι γονείς τους είχαν περάσει κατόχη και τους μεγάλωσαν με το κατοχικό σύνδρομο. Εκείνων των ανθρώπων που εμείς οι νέοι τώρα ζηλέυουμε και θεωρούμε ότι αν είμασταν εμείς σε εκείνες τις συγκυρίες θα τα είχαμε κάνει διαφορετικά! Πάντα θεωρείς αν βλέπεις το αποτέλεσμα ότι θα είχες κάνει κάτι διαφορετικό για να το αποτρέψεις. Την αλήθεια όμως δεν θα την μάθει κανείς γιατι η ιστορία δεν αλλάζει.
Χθες αναρωτιόμουν το περίμενα ποτέ ότι θα ήταν η δικιά μου η γενιά που θα σηκώσει το βάρος μιας χρωκοπίας; Όχι. Υπήρχε στο μυαλό μου σαν παιδί ο φόβος πολέμου. Όχι όμως οικονομικού. Απο την προηγούμενη άνοιξη μέχρι σήμερα υπάρχει μια απειλή. Θα πεινάσετε. Θα μείνετε στο δρόμο. Τα χειρότερα δεν έχουν έρθει... Υπάρχουν στιγμές που λέω κάντε ό,τι είναι να κάνετε να τελειώνουμε να δω τι θα κάνουμε και εμείς απο εδώ και πέρα.
Οι κλοπές εδώ που είμαι έχουν αυξηθεί. Περίεργες όμως κλοπές. Χθές κλέψαν ένα στιφάδο, μαζί με την κατσαρόλα, ένα φορτηγό με κοτόπουλα και πετρέλαιο απο βάνα σπίτιου με καλαμακι!
Όλοι φοβούνται για τις δουλειές τους. Η Ευρώπη ψυχορραγεί. Το καλό όμως είναι ότι κάποια στιγμή θα περάσει και αυτό. Ας ελπίσουμε με τις λιγότερες δυνατές απώλειες.

Μια χώρα σε κατάθλιψη!

            Είναι μήνες τώρα που ήθελα να γράψω. Να πω όσα με ενοχλούν. Να σχολιάσω νοοτροπίες, νόμους αντικαπνιστικούς και μη, μνημόνια, περαιώσεις,αλεπάλληλες εξεταστικές επιτροπές, κλεισίματα επιχειρήσεων, αύξηση εγκληματικότητας, οργή και επιθετικότητα μεταξύ μας, εκλογές, αποχή και άσχημια στις πόλεις μας. Αλλά δεν το έκανα.Άλλες φορές έφταιγε η έλλειψη χρόνου, τις περισσότερες όμως έφταιγε η έλλειψη διάθεσης.
            Δεν ήθελα να κάνω κάτι που γίνεται κάθε μέρα, να σχολιάσω απλώς. Θέλω να πράξω.Νιώθω ότι με λόγια έχουν καλυφθεί τα πάντα. Τα περισσότερα λόγια όμως ξεχνιούνται. Ακόμα και τα γραπτά. Οι πράξεις είναι αυτές που έχουν μεγαλύτερη διάρκεια. Νιώθω κουρασμένη απο όλες αυτές τις πληροφορίες που δέχομαι καθημερινά σχετικά με το τι συμβαίνει και το τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον.
           Αυτό που βλέπω είναι ότι έχουμε πέσει σε μια βαθιά κατάθλιψη. Λέμε ότι θέλουμε ελπίδα χωρίς όμως να ελπίζουμε πραγματικά.Λές και κάποιος άλλος χρειάζεται να μας την δώσει. Όπως αυτός ο άλλος πρέπει να μας φτιάξει την πόλη που ζούμε, να μας βρει δουλειά να μας κάνει ευτιχισμένους. Κλεινόμαστε όλο και περισσότερο στους εαυτούς μας, πίσω απο υπολογιστές και τηλεοράσεις να παρακολουθούμε κάτι που να μην μας θυμίζει την πραγματικότητα. Και περιμένουμε...να αλλάξει κάτι απο μόνο του.