Η ερώτηση που πλανάται στη χώρα μου το τελευταίο διάστημα απο τα Χριστούγεννα και μετά ως τώρα μέσα Ιουλίου είναι η ίδια. "Στην Ελλάδα ξέρεις τι μας έφαγε;" Οι απαντήσεις είναι πολλές όσα και τα στόματα που θέτουν αυτή τη ρητορική ερώτηση. Όλοι γνώστες μιας κατάστασης και αναλυτές μιας προσωπικής θεωρίας για την καταστροφή αυτής της χώρας. Γιατί ας είμαστε ρεαλιστές έχουμε καταστραφεί σαν χώρα και όχι μόνο οικονομικά αλλά και ηθικά και κοινωνικά και θεσμικά, γενικά σε όλους τους τομείς.
Η εκλεγμένη απο το λαό κυβέρνηση προσπαθεί να βρει λεφτά και να συγυρίσει τη χώρα. Χωμένη στα νούμερα. Νούμερα απο μισθούς τα οποία μικραίνει, νούμερα απο πρόστιμα τα οποία μεγαλώνει όπως και μεγάλα νούμερα αποτελούν οι φόροι, νούμερα άγνωστα που θέλει να μάθει όταν ασχολείται με το πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι και πόσα παίρνουν και νούμερα τέλος για το πόσοι απο αυτούς είναι διορισμένοι με μέσο.
Έχει αρχίσει το αλληλοφάγωμα εθνικό μας σπορ. Πλέον, όταν γνωρίζουμε κάποιον δε μας ενδιαφέρει τι ζώδιο είναι για να καταλάβουμε την προσωπικότητα του,μας ενδιαφέρει τι δουλειά κάνει για να δούμε αν φοροδιαφεύγει, αν έχει χωθεί απο κάποιον υπουργό ή πόσα βγάζει, τα νούμερα του κοιτάμε για να ρίξουμε ευθύνες. "Να με κάτι τέτοιους έφτασε η χώρα σε αυτό το σημείο".
Δεν ξέρω ο καθένας με ποιο κλάδο "τα έχει βάλει" εγώ όμως είμαι εκνευρισμένη με δύο. Ο ένας βρίσκεται στην τηλεόραση. Αυτή η Τατιάνα και κάθε είδους πάνελ με εκνευρίζουν αφάνταστα. Να σε πληρώνουν για να κουτσομπολευείς και να είσαι άχρηστος με βγάζει απο τα ρούχα μου. Πάντα με εκνεύριζαν απο τότε που ξεκίνησε αυτό το πανηγυράκι αλλά τώρα όταν αναλογίζομαι για ποιο λόγο μερικοί άνθρωποι είναι πάμπλουτοι στην ελλάδα μου έρχεται να φωνάξω. Οι πρωινατζούδες και οι μεσημεριανές να εχουν βίλες και άνθρωποι με πτυχία και μεταπτυχιακά και ειδικεύσεις και δια βίου εκπαίδευση να βάρανε μύγες.
Ο δεύτερος κλάδος είναι ο τουρισμός. Πάμε καλά; Όσα βγάζω σε ένα μήνα καθημερινής εργασίας και υπερωριών που δεν πληρώνομαι να τα βγάζουν σε τρείς μέρες; Γιατί; Οι διακοπές στο εξωτερικό είναι φθηνότερες, είναι γεγονός. Είπα όμως λόγω κρίσης να μείνω Ελλάδα μου το ζητούσε επίμονα ο Σκαι και ο Μαμαλάκης. Που να ήξερα ότι χρειάζεται να δουλεύω δύο μήνες για εφτά μέρες; Αν ο Θεος όταν έφτιαχνε τον κόσμο σε εφτά μέρες χρεωνόταν όσο να πας σε ένα νησί στην Ελλάδα θα το ξανασκεφτόταν....
Έχουμε βυθιστεί στο παράλογο. Κατηγορούμε όλοι, όλους και ο καθένας μας αναλογίζεται "Απο μένα μωρέ θα τα πάρεις ,που δεν έχω; Οι μόνοι που δεν το κάνουν αυτό είναι όσοι πραγματικά τα έχουν. Αυτοί ζουν στον κόσμο τους. Εκεί η κρίση είναι ο παράδεισος επι της γής. Ψωνίζουν απο μαγαζιά που κλείνουν, αγοράζουν στη μισή τιμή τα προιόντα τους απο 1200 ευρώ ενα φουστάνι 600 είναι προσφορά, συνεχίζουν να πληρώνουν ελάχιστους φόρους όσοι πληρώνουν, απολύουν δεν προσλαμβάνουν και δεν πληρώνουν! Μόνο τα τζιπ τους λίγο τους ενοχλούν λόγω αύξησης της βενζίνης θα τη βρουν όμως την άκρη μπορεί να βεντζιναδικα αργότερα όταν όλοι θα κυκλοφορούμε με ποδήλατα ή με το "πεζό 2" να κάνουν ειδικές τιμές για τους τζιπάκιδες.
